Marktwerking, goed voor iedereen

Als je, zoals ik in de jaren negentig bent afgestudeerd als paramedicus, in mijn geval als logopedist, ben je opgeleid voor de zorg zoals ie toen was ingericht. Het grappige is dat mijn afstudeeropdracht ging over professionalisering in de logopedie en wij achteraf gezien, onze tijd ver vooruit waren. Natuurlijk is er niets gedaan met onze uitkomsten zoals wij ook niet hadden verwacht.

In de opleiding ging het vooral over de inhoud. Niet over ondernemerschap maar over stoornissen, behandelmethoden en eigen logopedische vaardigheden. Het was niet de bedoeling dat de logopedist al te “commercieel” was en ook toen al werd er laatdunkend gekeken naar collega’s die ondernemender waren. Het is een klein wereldje……………..

Ik heb geen idee hoe het nu gaat met die collega’s; of zij toegerust zijn om binnen de zogenaamde marktwerking het hoofd boven water te houden maar wat ik wel zie, is dat degenen die op het systeem vertrouwden nu doorkrijgen dat hun belang daarin  ondergeschikt is. Ik weet niet goed welke karaktereigenschappen er voor zorgen dat logopedisten zich vooral gestort hebben op het behalen van diploma’s en certificaten, op het meewerken aan allerlei ingewikkelde kwaliteitssystemen en op het zich schikken naar alle eisen van de “betalers”.

Mijn carrièrepad is anders gelopen. Toen ik afstudeerde was de arbeidsmarkt voor logopedisten slecht. Ik vond ook geen baan. Na een aantal omzwervingen ben ik gaan werken in een woning voor mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking, waarna ik besloot ook de HBO-opleiding tot Sociaal Pedagogisch Hulpverlener te gaan doen en toen ik het niet meer verwachtte vond ik een baan bij een grote organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking.

Het mooie is dat ik daar geleerd heb dat de behoeften van mensen, ongeacht hun mogelijkheden universeel zijn. Iedereen wil gehoord, gezien en erkend worden voor wie zij zijn. Mensen met een beperking kunnen zich vaak met moeite of helemaal niet talig uiten en geven informatie door middel van lichaamstaal en gedrag.

Inmiddels werk ik al weer vijf jaar als ZZP-er. Het is geen vetpot en een onzeker bestaan. Ondanks het feit dat er tekorten zijn in zorg- en hulpverlening blijven grote organisaties bepalen. Ze weten het nog niet maar er is behoefte aan mensen zoals ik; zonder oogkleppen op, schotten doorbrekend, bereid om elke dag te leren en zoekend naar verbindingen.

Ik zou mezelf een hybride hulpverlener willen noemen. Ik werk vanuit interactie en gelijkwaardigheid. Ik werk vanuit de visie dat stress in de weg staat van veiligheid, vertrouwen en ontspanning. Ik laat de ander in zijn waarde en sta naast hem of haar om te (leren) kijken naar mogelijkheden die er altijd zijn, hoe klein ook. Ik benader elke situatie met een RONDe blik en het mooie is dat daarmee elke situatie verbetert. Ongeacht de “doelgroep” en de complexiteit van problemen.

Als je wilt weten hoe dat werkt, stuur me dan een berichtje. Ik vertel er graag over en je zult zien wat het kan betekenen in jouw werk. karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

Ik red me wel, ik laveer binnen het huidige stelsel en kies altijd de kant van mensen die hulp nodig hebben. En ook als het stelsel verandert, pas ik me daar weer aan aan. Zoals ik al eerder zei; de zorg- en hulpverlening heeft meer mensen zoals ik nodig. Dat komt de kwaliteit pas echt ten goede.

Ik kom graag gelijkgestemden tegen en daarom heb ik samen met een collega ZON (Zorg Ondernemend Netwerk) opgericht; een maatschap van bevlogen zorg- en hulpverleningsprofessionals waarin ruimte is voor kennisdelen, samenwerking, ruggensteun en het ontwikkelen van manieren om mensen die hulp nodig hebben efficiënter en met respect verder te helpen.

Marktwerking KAN goed zijn voor iedereen, maar dat vereist moed om een ander pad in te slaan, terugkeer van gelijkwaardigheid in het systeem en professionals die TROTS zijn op hun vak en niet langer genoegen nemen met “kruimels”. Gelukkig zie ik die beweging nu ontstaan!

#professionalsvoorgoedezorg

Advertenties
Geplaatst in Gehoord en gezien worden, gelijkwaardigheid, Kwaliteit, ROND | Tags: , | 1 reactie

De Meldcode: alles KAN mishandeling zijn en daarmee is NIETS mishandeling

De Meldcode Huiselijk Geweld en Kindermishandeling KAN een prima instrument zijn in het signaleren en voorkomen van mishandeling. Ik heb behoefte om er over te schrijven omdat ik vind dat er een aantal haken en ogen aan zitten, waar de effectiviteit onder lijdt. De definities zijn te breed, er is geen eenduidigheid van melden en het vraagt een enorme zorgvuldigheid om complexe zaken tot een goed einde te brengen.

1) Te brede definitie:
Alles KAN mishandeling zijn en daarmee is NIETS mishandeling. Het draait om context, zorgvuldigheid en bereidheid van mensen (ouders maar ook hulpverleners) om ook hun eigen aandeel kritisch tegen het licht te houden. Kunnen wij met zijn allen de kinderen die werkelijk gevaar lopen beschermen met de Meldcode zoals hij er nu ligt? Ik ben bang van niet. Er zijn genoeg schrijnende voorbeelden van mishandeling die geen mishandeling blijken te zijn en omgekeerd, alhoewel dat minder op de voorgrond treedt omdat de kinderen voor de buitenwereld veilig lijken. Wij zijn het aan kinderen verplicht om te streven naar eenduidigheid in de definitie, zodat de Meldcode doet waarvoor hij bedoeld is.

2) Belang van kinderen ondergeschikt
De vraag “wel of niet melden” wordt te veel gekleurd door volwassenen. Volwassenen nemen het besluit om te melden of niet en dat doen zij vanuit hun eigen waarneming, referentiekader en emoties. Er zijn gevallen bekend dat er vanuit wraak gemeld wordt en er zijn gevallen waarin niet gemeld wordt uit angst voor de boosheid van de ander. Op dit moment is mijn ervaring dat emoties van volwassenen vaak de hoofdrol spelen en daarmee zijn kinderen niet geholpen.

3) Waarheidsvinding
Het blijkt een enorme opgave om objectief, zorgvuldig en feitelijk om te gaan met de Meldcode. Ik ken gevallen waarbij een zorgvuldig opgestelde melding van tafel wordt geveegd omdat de andere kant het verhaal in twijfel trekt. Ik ken gevallen waarin een emotionele melding zeer serieus genomen wordt, terwijl er feitelijk niet veel aan de hand is. Aangezien de consequenties van wel of niet melden zeer groot en ingrijpend kunnen zijn, begrijp ik niet goed waarom sommige hulpverleners elkaar liever bestrijden op betrekkingsniveau dan te kijken op inhoudsniveau wat er werkelijk speelt. Elk kind dat door niet melden onnodig langer in onveiligheid leeft is er één teveel. Elke ouder die door wel melden onterecht in de problemen komt, is er ook één te veel. Ik vind het onverteerbaar dat waarheidsvinding niet op nummer 1 staat in de Meldcode.

4) We kunnen het niet alleen
“It takes a village to raise a child” is een bekend Afrikaans spreekwoord en zo is het natuurlijk ook. Niemand leeft in een bubbel maar de huidige nadruk op eigen verantwoordelijkheid en “maakbaarheid” heeft gemaakt dat we misschien wel minder steun bij elkaar zoeken dan wenselijk is. Het heeft er helaas ook voor gezorgd dat oordelen veel makkelijker is geworden en dat de angst om als verliezer bestempeld te worden groot is. Dat leidt er soms toe dat ouders machteloos, wanhopig of oververmoeid zijn en het belang van de kinderen uit het oog verliezen of geen energie meer hebben om dát ook nog mee te wegen. Het is mijn stellige overtuiging dat niemand bewust kinderen op de wereld zet om ze lekker te mishandelen maar er kunnen omstandigheden en situaties ontstaan waarin de stress zo hoog oploopt dat het wel gebeurt. Dat is verschrikkelijk pijnlijk en verdrietig.
En als wij dan als volwassenen elkaar tegemoet durven treden vanuit Ruimte, Openheid, Nieuwsgierigheid en Duidelijkheid ontstaat er opnieuw veiligheid, ontspanning en rust waar kinderen wel bij varen.

Ik begon mijn verhaal met de Meldcode en de voordelen die zo’n instrument kan hebben. In de juiste handen en met het hart op de goede plaats helpt die code mensen verder. Niemand is vóór mishandeling en maar weinigen kiezen er bewust en vol plezier voor.

Ik pleit daarom voor gezond verstand in de hantering van de Meldcode en ik zie daar nog genoeg ruimte voor verbetering.

Karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

Geplaatst in beschadigde volwassene, Communicatie, mildheid | Tags: , , | Een reactie plaatsen

3 tips voor zinnige en zuinige zorg

Werk aan de winkel voor de politiek zou ik zo zeggen! Niet DE zorg is duur maar het zorgstelsel. Het stelsel als zodanig kraakt in zijn voegen en alles wat er aan “veranderd” wordt, zorgt voor kostenstijging en kwaliteitsdaling. Daarom hier drie tips voor zinnige en zuinige zorg van een zorgprofessional:

 

  1. Hap-snap werkt verspilling in de hand.
    Miljarden gaan er in om: DE zorg. Maar waar hebben we het dan over? Ziekenhuiszorg? Jeugdzorg? Thuiszorg? Ouderenzorg? Verpleeghuiszorg? Eerstelijnszorg? Tweedelijnszorg? Cure of care? Ambulant of intern? Hulpmiddelen? Revalidatie? Ik geloof dat ik nog wel even door kan gaan…………………..
    Door al deze begrippen op één hoop te gooien en alleen maar te brullen dat het te duur is, los je niets op. Dit systeem werkt in de hand dat de schreeuwers de aandacht (en het geld) krijgen en de patiënt niet de zorg die hij nodig heeft. Toevallig hebben we nu een hele actieve minister die overal miljoenen weet te vinden voor innovatieve projecten; het jammere is alleen dat daar het overstijgende geheel niet goedkoper van wordt.
    Het systeem zoals het nu is, is georganiseerd rondom professionals. Het aanbod regeert nog steeds. Er is nauwelijks samenwerking en als zorgvrager heb je geen idee meer waar je de hulp krijgt die je nodig hebt.
    Ik pleit voor een overstijgende, heldere visie, gebaseerd op gezond verstand en wetenschappelijke inzichten.
  2. Marktwerking leidt tot het recht van de sterkste, niet de beste.
    a) Om nog enigszins een fatsoenlijk inkomen te verwerven, wordt er van alles bedacht om maar de noodzaak aan te tonen van behandeling en begeleiding. Eén voorbeeld daarvan is het veelvuldig diagnosticeren van ADHD (“In Nederland is het aantal kinderen dat Ritalin gebruikt tussen 2004 en 2014 verviervoudigd. Het zou gaan om ongeveer 135.000 kinderen in 2014. De Gezondheidsraad stelde vast dat het aantal diagnoses is toegenomen en noemde de stijging van het Ritalin-gebruik zorgwekkend.”), een andere de allernieuwste hype “leefstijlgeneeskunde”, waarbij straks iedereen ziek is tot het tegendeel bewezen is.
    b) Elke week lees ik wel in de krant dat “handige jongens” er vandoor zijn met grote sommen gemeenschapsgeld omdat zij een “concept in de markt” weten te zetten dat vooral hun belang dient. Degenen die hieronder lijden zijn de zorgvragers en dat is voor mij al een reden om marktwerking in de zorg te vervangen door een eerlijk systeem waarbij een ieder de hulp krijgt die hij/zij nodig heeft.
    c) In het gevecht om bestaansrecht is DE zorg een marketingmachine geworden die met glimmende folders hengelt naar de gunsten van de zorgvragers. Het is een populariteitswedstrijd geworden, waarbij degenen met de grootste budgetten en afdelingen het vaakst gezien worden. Het resultaat is lange wachtlijsten, onnodige ingrepen en niet passende zorg maar wel immer stijgende kosten.
  3. Boter bij de vis voor de “handen aan het bed”.
    Er gaan miljoenen, misschien zelfs wel miljarden naar taskforces, werkgroepen, projecten om de kwaliteit van zorg te verbeteren. Helaas zitten daar maar al te vaak mensen in die nog nooit op de werkvloer hebben gestaan. Ze oordelen, geven invulling doen aannames en komen daarmee met oplossingen die alleen maar meer verwarring zaaien en leiden tot meer protocollen, regels en andere vormen van schijnzekerheid. Het ergste is dat een jaar of wat later negen van de tien keer blijkt dat er niets veranderd is en dat daar dan weer een denktank op gezet wordt.
    Erken dat zorg- en hulpverleningsprofessionals goed opgeleide, gekwalificeerde mensen zijn die vanuit intrinsieke motivatie streven naar het doen van het goede. Stop het misbruik maken van die mensen. Neem hen serieus en begin bij een fatsoenlijke vergoeding voor hun inspanningen. Gooi hen niet dood met lijstjes, keurmerken en een eisenpakket van “heb ik jou daar” om hen vervolgens bij Gods gratie een fooi toe te kennen. Zij zijn niet de veroorzakers van de altijd uitdijende kosten, net zoals patiënten dat ook niet zijn. Het wordt tijd dat de politiek de hand in eigen boezem steekt en gaat werken aan een samenhangende, heldere visie op GEZONDE gezondheidszorg, zoals ik in punt 1 al betoogde.Ik wil afsluiten met een oproep aan minister Hugo de Jonge, staatssecretaris Bruins en staatssecretaris Blokhuis:De zorg is ziek en pleisters plakken helpt niet meer. Het geld is er, dat is gebleken; nu de keuzes nog! 

    karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

 

Geplaatst in Financiering, Fraude, Goede zorg | Tags: , , | Een reactie plaatsen

“Als je er geen last van hebt, hoef je er niet in te investeren.”

Voor mij vat de zin samen waar het in zorg- en hulpverlening maar ook in onderwijs om gaat. Zolang degene die bepaalt, geen last heeft van de ander hoeft hij er geen aandacht aan te besteden; niet te investeren, niet te luisteren naar het verhaal en geen veranderingen aan te brengen. In het artikel dat ik vanochtend in Trouw las, werd het voor mij weer even duidelijk samengevat. (lees hier het artikel).

“Last hebben van” is zeer subjectief en heeft voor mij onder andere te maken met een verschil in gezagsverhouding. Het gaat namelijk om wiens beleving het meest dominant is en wie bepaalt hoe de gang van zaken is. Dit zie je terug in 1-op-1 relaties, binnen groepen en binnen de samenleving als geheel. Met als voorbeelden ouders en hun kinderen, scholen en hun leerlingen of de overheid en haar burgers. Als je gaat rondkijken in je omgeving kun je er talloze voorbeelden aan toevoegen.

Dus als jij als kind last hebt van je ruziënde ouders, is de kans vrij groot dat je te horen krijgt dat je je er buiten moet houden.
Dus als jij in een kliniek bent opgenomen, heb je je maar te schikken.
Dus als een docent slecht lesgeeft en leerlingen geven aan daar last van te hebben, is het negen van de tien keer zo dat de school vierkant achter de docent gaat staan.
Dus wanneer de overheid de zorg gaat hervormen en de gevolgen ervan wegwuift, staan grote groepen mensen machteloos.

Wegkijken, afwimpelen en afschuiven omdat “jij er toevallig geen last van hebt” leiden er toe dat mensen zich niet serieus genomen voelen en stress ervaren. De onuitgesproken boodschap is dat de klager er eigenlijk niet toe doet en als iets funest is voor het zelfvertrouwen van mensen dan is dat het wel.

Ik denk dat de verharding in de samenleving (groten)deels te wijten is aan dit principe. Te veel mensen ervaren dagelijks dat zij machteloos staan, dat onrecht niet wordt rechtgezet en dat hun belangen moeten wijken voor die van anderen.

Denkertje5

Er is een onbalans wanneer mensen op basis van hun positie RUIMTE claimen. Dat houdt automatisch in dat je anderen ruimte ontzegt. Iemand de mond snoeren, iemand met oneigenlijke argumenten wegzetten als zeikerd, populist of gewoon dom, iemand niet of onvolledig informeren; het zijn allemaal manieren om de ruimte van een ander in te perken.
Onevenwichtigheid ontstaat ook wanneer er niet meer geluisterd wordt, wanneer mensen zichzelf als norm nemen en de ander langs die lat leggen. Een gebrek aan OPENHEID maakt dat (voor)oordelen, interpretaties en invullingen verheven worden tot waarheid.
Open staan voor anderen betekent ook dat je NIEUWSGIERIG bent naar wie de ander is, wat de ander beweegt en wat je kunt leren van de ander. Het evenwicht verschuift en de gelijkwaardigheid verdwijnt als mensen van uit een gezagsverhouding de beleving en motivatie van anderen niet (meer) zien en situaties vooral willen beheersen. Praten over gemiddelden, normen en over groepen (“ja maar, er gaat ook heel veel wel goed”).
DUIDELIJKHEID betekent afstemmen, rekenschap geven, informatie geven die de ander inzicht geeft in waarom iets wel of niet haalbaar is en afstand nemen van situaties om objectiever te kunnen kijken. Mensen vinden het vaak moeilijk om te horen dat iemand ergens last van heeft, omdat ze al snel denken dat het met hen persoonlijk te maken heeft. Dat leidt vaak tot onduidelijkheid, ruis, misverstanden en conflicten tot aan agressie aan toe zelfs.

Kortom: het is wel degelijk zinvol om te investeren in mensen, OOK als jij er zelf geen last van hebt. Bewust omgaan met Ruimte, Openheid, Nieuwsgierigheid en Duidelijkheid in relaties en communicatie voorkomt gedoe dat ontstaat wanneer mensen zich niet meer gehoord, gezien en erkend voelen om wie zij zijn.

Nieuwsgierig naar wat ROND voor jouw leven en werk kan betekenen? Mail karen@aansluitenbijcommunicatie.nl en ontdek de mogelijkheden.

Zorg Ondernemend Netwerk staat voor gelijkwaardige communicatie in zorg-, hulpverlening en samenleving.

Geplaatst in Communicatie, diversiteit, gelijkwaardigheid, stress | Tags: , | Een reactie plaatsen

Als wij het niet aanbieden, zullen zij het niet leren.

Jij kunt de sleutel zijn tot betere communicatie!

Aansluiten Bij Communicatie

Het feit dat iemand niet kan praten, betekent niet dat hij of zij taal niet begrijpt. Maar hoe kom je daar als omgeving achter? In dit blog tips om de communicatie op gang te brengen of uit te breiden door goed te kijken naar de signalen van de niet-sprekende ander.


Voor wie is dit handige informatie?

Voor ouders, familieleden, begeleiders, therapeuten die leven en werken met kinderen en volwassenen die niet of nauwelijks spreken.
Er zijn meerdere oorzaken voor het niet leren praten of niet meer kunnen praten, zoals een verstandelijke beperking, een ernstig meervoudige beperking (zoals bijvoorbeeld het syndroom van Rett), een lichamelijke beperking (hierbij kun je denken aan spastische tetraparese of een zintuiglijke beperking) en Niet Aangeboren Hersenletsel (waaronder CVA of dementie)  

Niet praten betekent niet per definitie taal niet begrijpen.
Communicatie is meer dan praten alleen. Het is een gemiste kans om er als…

View original post 398 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hokjesdenken

Ben ik nog logopedist? Ben ik begeleider of ben ik een niet afgestudeerde orthopedagoog? Misschien wel een psycholoog? Soms weet ik het zelf niet meer. Wat ik wel weet is dat mijn opleidingen niet echt meer de lading dekken omdat ik mij in de loop der jaren heb ontwikkeld.

Ik noem mezelf eerder een hybride hulpverlener. Alle kennis en ervaring die ik heb opgedaan in de loop der jaren maken dat ik niet meer in een hokje pas 🙂

Weg met hokjes!
1) Ik denk niet in doelgroepen maar kijk naar de mens achter de hulp/zorgvraag.
2) Ik denk niet in diagnoses maar in praktische ondersteuning om een leuk leven te leiden.
3) Ik sta naast mensen die hulp of zorg nodig hebben.
4) Ik kijk altijd naar mensen en hun interactie met anderen.
5) Ik richt me niet op gedrag maar op achterliggende redenen voor gedrag.

De basis is veiligheid, vertrouwen en ontspanning.
In veel hulpverleningssituaties is er sprake van onveiligheid, wantrouwen en spanningen. Soms door onrealistische verwachtingen, soms door oude copingstrategieën die niet meer werken, soms door de omstandigheden maar datgene dat al deze situaties gemeen hebben, is een gevoel van controleverlies, van overweldigd zijn en er zelf niet meer uit komen.

Ik begin met erkenning. Mensen die hulp of zorg vragen, hebben zelf ook al veel gedaan en opgevangen voordat er een professional over de vloer komt.
Mensen die hulp of zorg nodig hebben, zijn misschien leek op het gebied van methoden, protocollen en richtlijnen maar zijn nog steeds het meest deskundig als het over hun eigen leven gaat.

Ik ben bescheiden; ik besef dat ik als hulpverlener passant ben in het leven van de ander en dat het niet om mij gaat. Het balanceren tussen overnemen, samen doen en loslaten om zo de ander vooruit te helpen. Het geeft geen pas om als deskundige binnen te denderen en de hoofdrol “op te eisen”.

Ik stel me gelijkwaardig op, omdat ik heb gemerkt dat een goede hulp-/zorgverleningsrelatie start bij het elkaar ontmoeten als mens.

In de loop der jaren heb ik gemerkt dat vier begrippen essentieel zijn in de manier waarop ik hulp of zorg verleen. Hieronder volgen in het kort een aantal voorbeelden:

Ruimte: als ik me gelijkwaardig opstel, ervaren mensen ruimte om te vertellen wat hen bezighoudt. Het is mij opgevallen dat ik andere verhalen te horen krijg dan wanneer ik de regie volledig in eigen hand houd.
Openheid: als ik oprecht en open luister naar mensen, kom ik sneller tot de kern van de hulpvraag. Ik neem mensen mee in het proces; geef hen de verantwoordelijkheid voor hun eigen keuzes.
Nieuwsgierigheid: ik maak eerst kennis met mensen voor ik dossiers lees. Dit helpt mij om onbevangen en onbevooroordeeld te blijven werken.
Duidelijkheid: ik besteed veel aandacht aan duidelijkheid; hebben we het over hetzelfde? Is wat jij zegt ook echt wat je bedoelt? Maken wij afspraken waar jij achter staat en die jij ook wilt en kunt nakomen?

(klik op logo voor meer informatie)

 

 

Mijn grote bezwaar tegen hokjesdenken is dat het mensen tekort doet én dat het contact tussen mensen bemoeilijkt. Het huidige hulp- en zorgsysteem begint steeds meer vast te lopen en ik hoop dat mijn verhaal mensen aanzet tot nadenken over nieuwe en effectieve vormen van hulp- en zorg verlenen waarbij gelijkwaardigheid de basis is. Op dit moment zie ik teveel dat het hokje dominant is en dat veel mensen daardoor niet goed geholpen worden.

Geplaatst in gelijkwaardigheid | Tags: , | Een reactie plaatsen

Logopedie; dat is toch iets met voeten?

Aansluiten Bij Communicatie

ontmoetenAls ik aan mensen vertel wat ik doe, krijg ik vaak de volgende reacties: “Ooh, dat is toch iets met voeten?”, “Oja, dat is een praatjuf.” of “Ik heb vroeger logopedie gehad en dat vond ik echt verschrikkelijk.”

Dus nee, het is niet met voeten en nee, het is niet alleen praten en ja, Aansluiten Bij Communicatie maakt er werk van om het voor alle partijen plezierig te maken 🙂

Logopedisten zijn specialisten op het gebied van adem, stem, spraak, taal, gehoor en slikken.

Aansluiten Bij Communicatie geeft advies en voorlichting, biedt coaching en begeleiding, diagnosticeert en behandelt om het welbevinden van mensen te verbeteren.

“Logopedie staat midden in de samenleving en voorziet voor een belangrijk deel in participatie van het individu. Logopedie draait om communicatie en het herstellen of aanleren van vermogens van mensen om contact te leggen, gedachten onder woorden te brengen ideeën te uiten. Logopedie is in…

View original post 329 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen