Oproep aan de politiek.

Er is een papieren werkelijkheid en de werkelijkheid van alledag en die twee gaan steeds verder uit elkaar lopen. In hun drang om processen te beheersen buitelen politici en deskundigen over elkaar heen om de illusie te creëren dat mensen en situaties maakbaar zijn. Protocollen, methodieken, regels en wetten; de eisen aan burgers stapelen zich op en het overzicht is allang zoek.

Om mijn verhaal te illustreren zijn de volgende twee foto’s veelzeggend:

Dit is de realiteit van elke dag.

 

 

 

En dit is de papieren werkelijkheid.

 

 

 

De overheid houdt graag de illusie in stand dat het alleen gaat om individuele problemen, die met zelfhulpboeken en therapie op te lossen zijn, maar als zoveel mensen langdurig en chronisch stress ervaren dan is er toch echt meer aan de hand.

Steeds meer mensen hebben moeite om zich staande te houden in de alsmaar ingewikkelder wordende maatschappij, omgangsvormen verruwen tot aan elkaar naar het leven staan aan toe, imago wordt belangrijker gevonden dan inhoud en vooral de norm “ieder voor zich” en “ikke ikke en de rest kan stikken” voert de boventoon.

Ik heb daar een eenvoudige verklaring voor. Evolutionair gezien gedijen wij mensen het best bij veiligheid en zekerheid, vertrouwen en ontspanning. Simpel gezegd: erkenning krijgen voor wie je bent, waardering voelen voor wat je doet en erbij mogen horen.

Als ik zo eens om me heen kijk in de dagelijkse realiteit, zie ik steeds meer mensen die geen veiligheid en zekerheid ervaren. Die grote moeite hebben om hun eerste basisbehoeften zeker te stellen. Die geen huis meer kunnen kopen maar ook geen betaalbare woning meer kunnen huren, die flex-contracten hebben of geen werk (meer) kunnen vinden. Die de kosten van levensonderhoud almaar zien stijgen en steeds meer maand overhouden als hun salaris is gestort, die bang zijn om ziek te worden omdat ze niet meer zeker weten of ze de zorg nog wel kunnen betalen.

Tel daarbij op dat instanties als de Belastingdienst, het CBR, maar ook het kabinet en de Tweede Kamer niet betrouwbaar zijn en dat mensen zich overgeleverd voelen. Elke keer blijkt dat de spelregels veranderd worden tijdens het spel en dat die regels toch vooral alleen voor burgers gelden.
Instanties waar wij als burgers vertrouwen in moeten hebben, omdat wij de samenleving zo hebben georganiseerd blijken te vaak te verzaken als mensen er een beroep op moeten doen. Dat schaadt het vertrouwen maar ook het zelfvertrouwen van mensen.

Als je tot slot bedenkt dat we in een maatschappij leven die vooral gericht is op excellentie en succes, dan snap je ook dat ontspanning steeds moeilijker wordt. Om de boot niet te missen, MOET je van alles en dat leidt er toe dat steeds meer mensen mee rennen om niet achtergelaten te worden. Krampachtig vasthoudend aan een positieve beeldvorming van zichzelf en daarmee zoveel energie verspillen dat ze hun vermogen om te ontspannen kwijt zijn geraakt zonder het door te hebben met korte lontjes tot gevolg.

De maakbaarheidsgedachte is doorgeslagen en de papieren werkelijkheid is gaan regeren.
Ik ben van mening dat het tij gekeerd kan worden door de politiek; de democratisch gekozen vertegenwoordigers die wij de zware taak hebben toevertrouwd om het ALGEMEEN belang te dienen. De keuzes die de politici nu maken, worden in mijn beleving ingegeven door ego, eigenbelang, overschatting van het eigen kunnen en de eigen invloed op de werkelijkheid.

Er zijn drie dingen die zij per direct anders kunnen doen en die het ALGEMEEN belang dienen:

1) Terugkeren naar de kerntaken; bescherming, ondersteuning en rechtvaardigheid. Als je de participatiesamenleving serieus neemt, dan geef je als overheid verantwoordelijkheid en vertrouwen terug aan burgers. Geen bemoeienis op detailniveau zoals nu gebeurt, maar voorwaarden scheppen en wetten handhaven zodat burgers zich KUNNEN ontplooien ongeacht hun mogelijkheden of beperkingen.

2) Pas op de plaats maken en stoppen met het stapelen van regels en wetten. Als “iedere burger geacht wordt de wet te kennen” is de logische conclusie dat de overheid dat mogelijk moet maken. Op dit moment lijkt het er vooral op dat de overheid zijn eigen wetten niet kent en willekeur toepast in de uitleg ervan, waar burgers dan weer de dupe van worden.

3) Een visie ontwikkelen op een inclusieve samenleving en alle acties die dat frustreren achterwege laten. Een inclusieve samenleving gedijt bij ruimte, openheid, nieuwsgierigheid en duidelijkheid. Het zou de overheid ook sieren als zij haar eigen aandeel eens kritisch onder de loep neemt en zich bewust wordt van de inconsequentie van de keuzes die zij nu maakt. Het algemeen belang is gediend bij mensen die de verantwoordelijkheid daarvoor serieus nemen, die zich bewust zijn van hun eigen beperkingen en die zich laten leiden door een integer kompas.

De maakbaarheidsgedachte is aan de winnende hand en dat maakt mij bang. Ik hoop een wereld door te kunnen geven waarin gelijkwaardigheid en respect leidend zijn, die uitgaat van vertrouwen en hard is tegen degenen die keer op keer bewijzen niet te vertrouwen te zijn en die verantwoordelijkheid neemt voor het zorgen voor mensen, dieren en omgeving.

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in stress en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.