Weg met aangeleerde hulpeloosheid.

Ik werk als hulpverlener binnen een systeem waarin “over- en onderschatting” van de eigen professionele invloed er voor zorgt dat handelingsverlegenheid leidt tot drama’s.

“Als wij als professionals blijven denken dat WIJ de oplossing hebben en moeten opleggen aan anderen, dan blijven hulpvragers onmachtig en afhankelijk van een systeem dat  geen oog heeft voor de kracht en de mogelijkheden van mensen.”

De berichten over machteloze hulpverlening zijn bijna eindeloos, waar je maar kijkt lees je over de gevolgen daarvan. Dat frustreert mij omdat ik jaren geleden al ben gaan nadenken over begeleiding die recht doet aan hulpvragers. Ik wil via deze blog delen wat ik bedacht heb en ik hoop dat het leidt tot een positieve beweging waarbij het weer gaat over hulpverlenen en niet meer over diagnoses, geld, ego’s en steeds nieuwe “methodieken”, certificaten en keurmerken die alleen maar afleiden van waar het werkelijk om gaat.

Ik heb door ervaring geleerd dat IK passant ben in het leven van hulpvragers. Ik ben drie tot zes per week betrokken bij een hulpvraag en de rest van de tijd zijn mensen op zichzelf aangewezen. Doordat ik op een dag ergens de uitspraak: “geef een man een vis en hij kan vandaag eten, leer hem vissen en hij heeft elke dag te eten”  las, ben ik gaan nadenken over het begrip “eigen regie” in relatie tot de manier waarop hulpverlening nu is ingericht. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de oplossing te vinden is in een andere manier van kijken door hulpverleners.

Eigen regie is voor mij het vermogen om keuzes te maken, consequenties te overzien en de gevolgen van die keuzes te kunnen accepteren. Als je ruimte in je hoofd hebt, jezelf redelijk goed kent, op een positieve manier deelneemt aan de maatschappij en lekker in je vel zit, dan werkt eigen regie veelal prima. Je kiest, je overziet de consequenties grotendeels én als het een keer misgaat, kun je daar mee omgaan.

Hoe anders is dat voor mensen die stress ervaren om wat voor reden ook. Ingrijpende levensgebeurtenissen, een verstandelijke of meervoudige beperking, Niet Aangeboren Hersenletsel of psychische kwetsbaarheid zorgen ervoor dat het vermogen om eigen regie uit te oefenen tijdelijk of langdurig beperkt is, terwijl de behoefte er aan blijft bestaan.

Ik denk niet in doelgroepen maar in verbinding en contact, mijn begeleiding ziet er daarom ongeveer zo uit:
Eerst ga ik een verbinding aan met de ander en luister ik heel goed en ik neem daarvoor net zolang de tijd tot er openheid is ontstaan en ik zie dat mensen meer veiligheid, vertrouwen en ontspanning ervaren. Dit is geen hogere wetenschap maar een gevoelskwestie, vooral heel goed kijken naar de ander en zijn/haar/hun tempo volgen.

Vaak geven mensen zelf in hun verhaal al oplossingen aan en door die te erkennen en te benoemen komt het gesprek vanzelf op: “hoe dan?”. Dat is het moment om eigen regie bespreekbaar te maken en af te spreken waar we naar toe gaan en op welke manier.

Het helpt mensen enorm, heb ik ervaren, dat ik duidelijk maak dat er drie vormen van eigen regie zijn. 1) het zelf doen met steun op de achtergrond, 2) het samen doen en 3) het overnemen om de ander te ontlasten. Zo heb ik al heel veel mensen begeleid die eigenlijk niets meer deden, durfden of alleen nog maar boos en teleurgesteld waren.

Uiteindelijk komt het er op neer dat je als hulpverlener oog hebt voor de mogelijkheden, erkenning geeft voor wat mensen zelf al gedaan hebben en succeservaringen organiseert waarmee mensen ZELF weer gaan geloven in hun mogelijkheden.

Ik maak deel uit van een netwerk, ZON, dat deze vorm van begeleiding biedt en ik ben er trots op dat steeds meer mensen de weg naar ZON weten te vinden.

In de kern gaat het over eigen regie. In de praktijk gaat het over naast mensen staan. In de basis gaat het over zien, horen en erkennen van elke hulpvrager.

www.zorgondernemendnetwerk.nl

En ja, voor mensen die zich hierdoor direct persoonlijk aangesproken voelen, ik besef echt wel dat er meer mensen werken zoals ZON. Ik kom graag met jullie in contact omdat er dan wellicht ECHT iets kan veranderen 🙂

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in Communicatie, Geen categorie, Gehoord en gezien worden, gelijkwaardigheid en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.