Als wij het niet aanbieden, zullen zij het niet leren.

Jij kunt de sleutel zijn tot betere communicatie!

Aansluiten Bij Communicatie

Het feit dat iemand niet kan praten, betekent niet dat hij of zij taal niet begrijpt. Maar hoe kom je daar als omgeving achter? In dit blog tips om de communicatie op gang te brengen of uit te breiden door goed te kijken naar de signalen van de niet-sprekende ander.


Voor wie is dit handige informatie?

Voor ouders, familieleden, begeleiders, therapeuten die leven en werken met kinderen en volwassenen die niet of nauwelijks spreken.
Er zijn meerdere oorzaken voor het niet leren praten of niet meer kunnen praten, zoals een verstandelijke beperking, een ernstig meervoudige beperking (zoals bijvoorbeeld het syndroom van Rett), een lichamelijke beperking (hierbij kun je denken aan spastische tetraparese of een zintuiglijke beperking) en Niet Aangeboren Hersenletsel (waaronder CVA of dementie)  

Niet praten betekent niet per definitie taal niet begrijpen.
Communicatie is meer dan praten alleen. Het is een gemiste kans om er als…

View original post 398 woorden meer

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hokjesdenken

Ben ik nog logopedist? Ben ik begeleider of ben ik een niet afgestudeerde orthopedagoog? Misschien wel een psycholoog? Soms weet ik het zelf niet meer. Wat ik wel weet is dat mijn opleidingen niet echt meer de lading dekken omdat ik mij in de loop der jaren heb ontwikkeld.

Ik noem mezelf eerder een hybride hulpverlener. Alle kennis en ervaring die ik heb opgedaan in de loop der jaren maken dat ik niet meer in een hokje pas 🙂

Weg met hokjes!
1) Ik denk niet in doelgroepen maar kijk naar de mens achter de hulp/zorgvraag.
2) Ik denk niet in diagnoses maar in praktische ondersteuning om een leuk leven te leiden.
3) Ik sta naast mensen die hulp of zorg nodig hebben.
4) Ik kijk altijd naar mensen en hun interactie met anderen.
5) Ik richt me niet op gedrag maar op achterliggende redenen voor gedrag.

De basis is veiligheid, vertrouwen en ontspanning.
In veel hulpverleningssituaties is er sprake van onveiligheid, wantrouwen en spanningen. Soms door onrealistische verwachtingen, soms door oude copingstrategieën die niet meer werken, soms door de omstandigheden maar datgene dat al deze situaties gemeen hebben, is een gevoel van controleverlies, van overweldigd zijn en er zelf niet meer uit komen.

Ik begin met erkenning. Mensen die hulp of zorg vragen, hebben zelf ook al veel gedaan en opgevangen voordat er een professional over de vloer komt.
Mensen die hulp of zorg nodig hebben, zijn misschien leek op het gebied van methoden, protocollen en richtlijnen maar zijn nog steeds het meest deskundig als het over hun eigen leven gaat.

Ik ben bescheiden; ik besef dat ik als hulpverlener passant ben in het leven van de ander en dat het niet om mij gaat. Het balanceren tussen overnemen, samen doen en loslaten om zo de ander vooruit te helpen. Het geeft geen pas om als deskundige binnen te denderen en de hoofdrol “op te eisen”.

Ik stel me gelijkwaardig op, omdat ik heb gemerkt dat een goede hulp-/zorgverleningsrelatie start bij het elkaar ontmoeten als mens.

In de loop der jaren heb ik gemerkt dat vier begrippen essentieel zijn in de manier waarop ik hulp of zorg verleen. Hieronder volgen in het kort een aantal voorbeelden:

Ruimte: als ik me gelijkwaardig opstel, ervaren mensen ruimte om te vertellen wat hen bezighoudt. Het is mij opgevallen dat ik andere verhalen te horen krijg dan wanneer ik de regie volledig in eigen hand houd.
Openheid: als ik oprecht en open luister naar mensen, kom ik sneller tot de kern van de hulpvraag. Ik neem mensen mee in het proces; geef hen de verantwoordelijkheid voor hun eigen keuzes.
Nieuwsgierigheid: ik maak eerst kennis met mensen voor ik dossiers lees. Dit helpt mij om onbevangen en onbevooroordeeld te blijven werken.
Duidelijkheid: ik besteed veel aandacht aan duidelijkheid; hebben we het over hetzelfde? Is wat jij zegt ook echt wat je bedoelt? Maken wij afspraken waar jij achter staat en die jij ook wilt en kunt nakomen?

(klik op logo voor meer informatie)

 

 

Mijn grote bezwaar tegen hokjesdenken is dat het mensen tekort doet én dat het contact tussen mensen bemoeilijkt. Het huidige hulp- en zorgsysteem begint steeds meer vast te lopen en ik hoop dat mijn verhaal mensen aanzet tot nadenken over nieuwe en effectieve vormen van hulp- en zorg verlenen waarbij gelijkwaardigheid de basis is. Op dit moment zie ik teveel dat het hokje dominant is en dat veel mensen daardoor niet goed geholpen worden.

Geplaatst in gelijkwaardigheid | Tags: , | Een reactie plaatsen

Logopedie; dat is toch iets met voeten?

Aansluiten Bij Communicatie

ontmoetenAls ik aan mensen vertel wat ik doe, krijg ik vaak de volgende reacties: “Ooh, dat is toch iets met voeten?”, “Oja, dat is een praatjuf.” of “Ik heb vroeger logopedie gehad en dat vond ik echt verschrikkelijk.”

Dus nee, het is niet met voeten en nee, het is niet alleen praten en ja, Aansluiten Bij Communicatie maakt er werk van om het voor alle partijen plezierig te maken 🙂

Logopedisten zijn specialisten op het gebied van adem, stem, spraak, taal, gehoor en slikken.

Aansluiten Bij Communicatie geeft advies en voorlichting, biedt coaching en begeleiding, diagnosticeert en behandelt om het welbevinden van mensen te verbeteren.

“Logopedie staat midden in de samenleving en voorziet voor een belangrijk deel in participatie van het individu. Logopedie draait om communicatie en het herstellen of aanleren van vermogens van mensen om contact te leggen, gedachten onder woorden te brengen ideeën te uiten. Logopedie is in…

View original post 329 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Samenwerken in het zonnetje

Aansluiten Bij Communicatie

Allereerst maar even een definitie van samenwerken volgens ZON:

Het bijdragen aan een gezamenlijk resultaat door optimale afstemming tussen de eigen kwaliteiten en belangen en die van anderen.

In de definitie loop je al meteen aan tegen begrippen die voor meerdere interpretatie vatbaar zijn zoals “gezamenlijk resultaat”, “optimale afstemming”, “kwaliteiten” en “belangen”.

Vóórdat je dus kunt gaan samenwerken is het van belang dat je met elkaar bepaalt hoe het gezamenlijk resultaat er concreet uit ziet, welke acties een ieder onderneemt om te komen tot afstemming en wat als optimaal wordt ervaren en tot slot is het belangrijk om de eigen en elkaars kwaliteiten te (her)kennen en te waarderen.

Samenwerken kan alleen wanneer mensen intrinsiek gemotiveerd zijn om bewust om te gaan met zichzelf en met elkaar.

In een effectieve samenwerking is sprake van:

  • Ruimte om te komen tot afstemming.
    Elkaar laten uitpraten
    Tijd geven om gedachten te ordenen en informatie…

View original post 365 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kwestie van mentaliteit!

Elke keer opnieuw begin ik een blog en elke keer loop ik vast. Halverwege realiseer ik me steeds dat een groot deel van alle onvrede in Nederland voortkomt uit een mentaliteit die langzaam maar zeker gewoon is geworden.
Ik ben er klaar mee! Daarom nu een oproep aan politici.

Het is oké om hypocriet te zijn, het is oké om aan selectief geheugenverlies te lijden, het is oké om te liegen en bedriegen, het is oké om precies te doen waar je zelf zin in hebt én het is oké om iedereen die niet in jouw straatje praat, weg te zetten als malloot.

Ik merk dat het niet mijn normen en waarden zijn en ik kijk er eerlijk gezegd naar met plaatsvervangende schaamte. Noem mij naïef maar ik verwacht dat in een beschaafde samenleving mensen, die elke dag het goede proberen te doen, beschermd worden door een overheid die hun belangen dient. Het tegendeel is helaas waar, telkens weer blijkt dat kwaadwillenden beschermd worden door een overheid die onder de noemer participatiesamenleving eigenlijk een dikke vinger opsteekt naar mensen die niet tot hun “selecte winnaarsclubje” behoren.

Er wordt zo duidelijk met twee maten gemeten dat het lachwekkend wordt.

Het privéleven van politici is van hen, maar dat van mensen in de bijstand is van de overheid. Achtervolgen, bespieden, filmen is allemaal toegestaan.
Het lijkt er op dat tientjesfraude een veel grotere doorn in het oog is van rechtschapen politici dan miljardenfraudes die zeer geregeld boven tafel komen.
Als jeugdzorg faalt spreekt de voltallige politiek er schande van en moeten er maatregelen genomen worden. Als een minister opzichtig faalt, strijken ze met de hand over het hart “want iedereen maakt weleens een foutje”. Tenzij de hele publieke opinie over het incident heen valt, dan sturen ze hem of haar schoorvoetend weg om hem/haar vervolgens een prettig baantje te bezorgen buiten de spotlights.

Wat dan wel?

Ik ben er moe van en stel vast dat ik allang bij mezelf begonnen ben met het veranderen van de wereld, maar dat ik daarmee nog geen ieniemienie deukje in een pakje boter sla.
Die boodschap werkt niet meer, geachte politici. Het moet nu een keer van u komen.

Stop met rookgordijnen, morele verontwaardiging en oneliners om gevolgen van beleid te bagatelliseren. Realiseer u vooral eens hoezeer u zichzelf tegenspreekt, over elkaar heen rolt en hoe duidelijk het eigenbelang vaak doorsijpelt in het beleid dat u maakt.

Start met ruimte geven aan burgers en bescherm hen tegen kwaadwillenden. Schaf alle regels af die de vrijheid van burgers steeds verder inperken en faciliteer mensen die daadwerkelijk keihard werken om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
Start met openheid; geef nou eens toe dat het overzicht allang zoek is, dat er wordt gebouwd op drijfzand en we langzaam zinken in een moeras.

Start met nieuwsgierig zijn; geef de controledwang op, heb vertrouwen in mensen en stop met alleen maar zenden! Het is niet geloofwaardig meer.
Start met duidelijk zijn; onsympathieke maatregelen moeten soms genomen worden, maar doe dat niet af met “wij weten wat het beste voor jullie is en jullie snappen het toch niet”. Kom met consistent beleid en leg uit wat de overwegingen waren en stop met stapelen. Daar wordt iedereen stapelgek van!

Ik begon mijn  blog met “wat u niet wilt dat u geschiedt, dat boeit ons hoegenaamd geen biet” en mijn hoop is dat die beeldvorming spoedig gaat kantelen. Nederland is er niet voor de politiek; de politiek is er voor Nederland. Dat is een enorme verantwoordelijkheid. Het wordt tijd dat herbezinning op komt!

Ik wens u allen veel wijsheid en zie graag spoedig veranderingen in de mentaliteit.

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Controle; zinvol of een illusie

Ik lees dat de IGJ (Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd) strenger gaat controleren op zorginstellingen en zorgverleners. Daar valt mijn mond toch van open. Dagelijks lees ik dat het een puinhoop is in de gecontracteerde zorg en dat het ongecontracteerde zorgverleners zeer moeilijk gemaakt wordt om hun werk te doen. Alle gebieden komen langs; jeugdhulp, GGZ, thuiszorg, ouderenzorg, you name it. Laten we eerst eens vaststellen waar de problemen vandaan komen, voor we zorgverleners langs de IGJ-lat leggen. Mijn eerste vragen zijn wat en hoe controleren ze?

Wát controleren ze dan? 

Of de protocollen netjes op papier staan? Of de cliënttevredenheidsenquetes wel zijn ingevuld? Of de VOG-s van personeel wel actueel zijn? Of alle administratieve vinkjes juist zijn gezet? Of de dossiers ingevuld zijn volgens de regels?

En hoe doen ze dat?

Kondigen ze hun inspectiebezoek aan? Laten ze de instelling zelf dossiers kiezen die ze nakijken? Spreken ze met managers en bestuurders? En waar zitten ze tijdens de controle? Hoe gaan ze om met signalen van individuen?

Ik ben bang dat de IGJ met strengere controles het paard achter de wagen spant.
Ze gaan er van uit dat normen voor verantwoorde zorg helder zijn en wetten uitvoerbaar.
De realiteit is helaas weerbarstiger. De omstandigheden waaronder in de zorg gewerkt moet worden, geven aanleiding om eerst daar eens een oplossing voor te bedenken. Tarieven en eisen van zorgverzekeraars die steeds gekker worden, gemeenten die nog worstelen met de invulling van de taken die als gevolg van de transitie in 2015 bij hen terecht zijn gekomen, gesjoemel met Zorg Zwaarte Pakketten door instellingen die Zorg In Natura leveren, privacyregels die nog te vaak gebruikt worden als muur om je achter te verschuilen zodat je geen verantwoording hoeft af te leggen, goed functionerende werknemers met twintig jaar werkervaring die terug gezet worden in salaris of worden ontslagen omdat ze niet “de juiste opleiding” hebben, massa-ontslagen in de thuiszorg en nu een enorm tekort aan personeel. De werkdruk van huisartsen die alleen maar toeneemt, medicijnen die niet geleverd kunnen worden door de apotheek en ga zo maar door.

Zolang de voorwaarden voor goed werk leveren voortdurend onder druk staan, is het van de zotte dat de zorgverlener “strenger gecontroleerd” moet worden.

Jarenlang zijn zorgverleners schoorvoetend meegegaan in de gekte maar de rek is er uit.
Inmiddels zijn de fysiotherapeuten op twitter actief in actie en zelfs de logopedisten, iets voorzichtiger maar ook strijdvaardig, laten op facebook van zich horen.

De emmer is vol, de maat is vol en de buik is vol!

Zolang de overheid de spelregels blijft veranderen als het hen goeddunkt en blijft bezuinigen is het een illusie om te denken dat strengere controles ook maar iets gaan uithalen. Het valt mij daarnaast ook op dat in dit systeem de goeden weer onder de kwaden gaan lijden. Het wantrouwen betreft iedereen en alles, terwijl er aanwijzingen zijn dat een klein groepje er wellicht willens en wetens een puinhoop van maakt.
Het systeem is TE ingewikkeld geworden en niemand weet meer precies waar hij of zij aan toe is en dan is het onredelijk en onrealistisch om te denken dat je mensen alleen maar hoeft te controleren.

Het scoort natuurlijk lekker in de media maar het doet onrecht aan al die zorgprofessionals die binnen een chaotisch systeem moeten overleven en daarbinnen elke dag hun uiterste best doen.

Tijd om terug te gaan naar de basis

De IGJ kan zich, naar mijn bescheiden mening, beter richten op het ondersteunen van zorgprofessionals door de praktijk in kaart te brengen. Door te ervaren en te beschrijven waar mensen tegenaan lopen. Door de politiek heldere analyses te geven zodat het systeem duidelijker, eerlijker en overzichtelijker wordt. Door waardering uit te spreken voor goed opgeleide professionals die elke dag weer hun best doen voor de mensen die hun hulp nodig hebben en door naast hen te gaan staan in de zoektocht naar werkbare oplossingen.

Als papieren werkelijkheid en de dagelijkse praktijk elkaar weer genaderd zijn, is het misschien tijd voor controles! Tot die tijd is het onnodig zorgprofessionals de stuipen op het lijf jagen én het probleem ergens neerleggen waar het niet hoort.

Ik kan vanuit mijn dagelijkse praktijk melden dat ik mijn uiterste best doe om binnen de regeltjes, protocollen, eisen en verwachtingen toch steeds het beste te doen voor mijn cliënten. Dat doe ik omdat ik intrinsiek gemotiveerd ben om het goede te doen. En er zijn nog duizenden professionals die net als ik zijn. Ik vind het dan ook een belediging voor ons en een onterechte motie van wantrouwen.

Als je als overheid vindt dat professionals niet te vertrouwen zijn, dan zou ik allereerst werk maken van het opleidingsniveau (Ministerie van Onderwijs), heldere en werkbare richtlijnen, stoppen met marktwerking! (Ministerie van VWS) én in het algemeen meer interesse tonen in hoe het werk in elkaar zit in plaats van blijven denken dat het maakbaar is.

karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

#professionalsvoorgoedezorg

Geplaatst in Goede zorg | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Doorgeschoten perfectionisme

Hoe zal ik eens beginnen? Mijn interesse ligt bij zorg en alles wat daarmee te maken heeft. Ik lees daar graag over, heb er een mening over en weet er best wat van. Mij is een rode draad opgevallen en dat treft niet alleen de zorg maar eigenlijk alle publieke taken in Nederland. Ik heb niet zo’n verstand van bedrijven maar ook daar zal het spelen.

“Professionaliseren” was op een dag het toverwoord, alles moest meetbaarder, efficiënter en productiever worden. Die doelen op zich zijn gierend hun doel voorbij geschoten en dreigen nu tot een dramatische chaos te verworden.

Er wordt al jaren aangehikt tegen meer regels, meer protocollen en meer beleid zowel in de zorg, als in het onderwijs maar ook bij bijvoorbeeld politie en gemeenten. Inmiddels is het mij niet meer duidelijk wie nou wie aanjaagt maar wat ik wel weet is dat het steeds moeilijker wordt om nog “gewoon” je werk te doen.
Alles moet verantwoord worden, iedereen mag zijn plasje er overheen doen en uiteindelijk maken al die regels, meetsystemen en kostenbesparingen iedereen murw, overwerkt en viert perfectionisme hoogtij.

Mijn definitie van perfectionisme is dat je uit angst voor falen maar niets meer doet of zeer risicomijdend handelt en dat is iets heel anders dan weloverwogen, zorgvuldig beslissingen nemen met een duidelijk einddoel.

En geloof mij, ook ik heb een harde leerschool doorlopen! Hoe vaak denk jij dat ik dit stukje opnieuw bekeken en verbeterd heb?

Perfectionisme heeft iets weg van een Obsessieve Compulsieve Stoornis omdat je krampachtig en dwangmatig fouten probeert te voorkomen.

Wat ik nu zie gebeuren is dat er steeds meer mensen afhaken en de echte dwangmatici er nog in geloven.

“Stel jezelf eens de vraag: blijf ik liever eindeloos erwten ordenen tot het perfect is of eet ik ze op?”

Binnen die systemen blijf ik als een soort Don Quichotte mijn eigen waarnemingen toetsen, mijn eigen afwegingen maken en mijn eigen kwaliteit hoog houden, maar ik zal jullie eerlijk zeggen dat ik daar moe van ben.

Wie wil er luisteren? Hoe hard moet het geluid nog worden voor het de ivoren toren in Den Haag bereikt en politici zich eens achter de oren gaan krabben over de effectiviteit van al dit geregel, gecontroleer en gedram over kostenbeheersing. Volgens mij kosten de huidige visie en het huidige beleid namelijk vele malen meer dan pas op de plaats maken, je nuchtere verstand gebruiken en MET elkaar samenwerken.

Ik geef vast een aanzet voor gespreksonderwerpen:

  • De mens is niet maakbaar. De wereld is niet maakbaar. 
  • Ieder mens is gewoon mens met kwaliteiten. En iedere kwaliteit heeft een valkuil ingebouwd. 
  • Verder bouwen aan een wankele constructie maakt hem niet sterker.
  • Onderzoek alles en behoudt het goede!
  • Mensen gehoord, gezien en erkend worden om wie zij zijn, gedijen beter.

Ik hoor graag van jullie welke ideeën jullie hebben om de menselijkheid terug te brengen in het werken met mensen, om politici wakker te schudden zodat ze gaan luisteren en om elkaar te steunen in plaats van bestrijden op de werkvloer.

Mensen zijn sociale wezens en hebben elkaar gewoon keihard nodig om tot grootse dingen in staat te zijn. En hoe dat er uit ziet, wat daar voor nodig is en wat het gaat kosten; dat is een taak voor knappe koppen die in staat zijn om het algemeen belang te scheiden van hun eigenbelang.

 

 

 

 

 

 

 

karen@aansluitenbijcommunicatie.nl 

Geplaatst in balans, Gehoord en gezien worden, Uitgavenbeheersing | Tags: , , | Een reactie plaatsen