3 tips voor zinnige en zuinige zorg

Werk aan de winkel voor de politiek zou ik zo zeggen! Niet DE zorg is duur maar het zorgstelsel. Het stelsel als zodanig kraakt in zijn voegen en alles wat er aan “veranderd” wordt, zorgt voor kostenstijging en kwaliteitsdaling. Daarom hier drie tips voor zinnige en zuinige zorg van een zorgprofessional:

 

  1. Hap-snap werkt verspilling in de hand.
    Miljarden gaan er in om: DE zorg. Maar waar hebben we het dan over? Ziekenhuiszorg? Jeugdzorg? Thuiszorg? Ouderenzorg? Verpleeghuiszorg? Eerstelijnszorg? Tweedelijnszorg? Cure of care? Ambulant of intern? Hulpmiddelen? Revalidatie? Ik geloof dat ik nog wel even door kan gaan…………………..
    Door al deze begrippen op één hoop te gooien en alleen maar te brullen dat het te duur is, los je niets op. Dit systeem werkt in de hand dat de schreeuwers de aandacht (en het geld) krijgen en de patiënt niet de zorg die hij nodig heeft. Toevallig hebben we nu een hele actieve minister die overal miljoenen weet te vinden voor innovatieve projecten; het jammere is alleen dat daar het overstijgende geheel niet goedkoper van wordt.
    Het systeem zoals het nu is, is georganiseerd rondom professionals. Het aanbod regeert nog steeds. Er is nauwelijks samenwerking en als zorgvrager heb je geen idee meer waar je de hulp krijgt die je nodig hebt.
    Ik pleit voor een overstijgende, heldere visie, gebaseerd op gezond verstand en wetenschappelijke inzichten.
  2. Marktwerking leidt tot het recht van de sterkste, niet de beste.
    a) Om nog enigszins een fatsoenlijk inkomen te verwerven, wordt er van alles bedacht om maar de noodzaak aan te tonen van behandeling en begeleiding. Eén voorbeeld daarvan is het veelvuldig diagnosticeren van ADHD (“In Nederland is het aantal kinderen dat Ritalin gebruikt tussen 2004 en 2014 verviervoudigd. Het zou gaan om ongeveer 135.000 kinderen in 2014. De Gezondheidsraad stelde vast dat het aantal diagnoses is toegenomen en noemde de stijging van het Ritalin-gebruik zorgwekkend.”), een andere de allernieuwste hype “leefstijlgeneeskunde”, waarbij straks iedereen ziek is tot het tegendeel bewezen is.
    b) Elke week lees ik wel in de krant dat “handige jongens” er vandoor zijn met grote sommen gemeenschapsgeld omdat zij een “concept in de markt” weten te zetten dat vooral hun belang dient. Degenen die hieronder lijden zijn de zorgvragers en dat is voor mij al een reden om marktwerking in de zorg te vervangen door een eerlijk systeem waarbij een ieder de hulp krijgt die hij/zij nodig heeft.
    c) In het gevecht om bestaansrecht is DE zorg een marketingmachine geworden die met glimmende folders hengelt naar de gunsten van de zorgvragers. Het is een populariteitswedstrijd geworden, waarbij degenen met de grootste budgetten en afdelingen het vaakst gezien worden. Het resultaat is lange wachtlijsten, onnodige ingrepen en niet passende zorg maar wel immer stijgende kosten.
  3. Boter bij de vis voor de “handen aan het bed”.
    Er gaan miljoenen, misschien zelfs wel miljarden naar taskforces, werkgroepen, projecten om de kwaliteit van zorg te verbeteren. Helaas zitten daar maar al te vaak mensen in die nog nooit op de werkvloer hebben gestaan. Ze oordelen, geven invulling doen aannames en komen daarmee met oplossingen die alleen maar meer verwarring zaaien en leiden tot meer protocollen, regels en andere vormen van schijnzekerheid. Het ergste is dat een jaar of wat later negen van de tien keer blijkt dat er niets veranderd is en dat daar dan weer een denktank op gezet wordt.
    Erken dat zorg- en hulpverleningsprofessionals goed opgeleide, gekwalificeerde mensen zijn die vanuit intrinsieke motivatie streven naar het doen van het goede. Stop het misbruik maken van die mensen. Neem hen serieus en begin bij een fatsoenlijke vergoeding voor hun inspanningen. Gooi hen niet dood met lijstjes, keurmerken en een eisenpakket van “heb ik jou daar” om hen vervolgens bij Gods gratie een fooi toe te kennen. Zij zijn niet de veroorzakers van de altijd uitdijende kosten, net zoals patiënten dat ook niet zijn. Het wordt tijd dat de politiek de hand in eigen boezem steekt en gaat werken aan een samenhangende, heldere visie op GEZONDE gezondheidszorg, zoals ik in punt 1 al betoogde.Ik wil afsluiten met een oproep aan minister Hugo de Jonge, staatssecretaris Bruins en staatssecretaris Blokhuis:De zorg is ziek en pleisters plakken helpt niet meer. Het geld is er, dat is gebleken; nu de keuzes nog! 

    karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

 

Advertenties
Geplaatst in Financiering, Fraude, Goede zorg | Tags: , , | Een reactie plaatsen

“Als je er geen last van hebt, hoef je er niet in te investeren.”

Voor mij vat de zin samen waar het in zorg- en hulpverlening maar ook in onderwijs om gaat. Zolang degene die bepaalt, geen last heeft van de ander hoeft hij er geen aandacht aan te besteden; niet te investeren, niet te luisteren naar het verhaal en geen veranderingen aan te brengen. In het artikel dat ik vanochtend in Trouw las, werd het voor mij weer even duidelijk samengevat. (lees hier het artikel).

“Last hebben van” is zeer subjectief en heeft voor mij onder andere te maken met een verschil in gezagsverhouding. Het gaat namelijk om wiens beleving het meest dominant is en wie bepaalt hoe de gang van zaken is. Dit zie je terug in 1-op-1 relaties, binnen groepen en binnen de samenleving als geheel. Met als voorbeelden ouders en hun kinderen, scholen en hun leerlingen of de overheid en haar burgers. Als je gaat rondkijken in je omgeving kun je er talloze voorbeelden aan toevoegen.

Dus als jij als kind last hebt van je ruziënde ouders, is de kans vrij groot dat je te horen krijgt dat je je er buiten moet houden.
Dus als jij in een kliniek bent opgenomen, heb je je maar te schikken.
Dus als een docent slecht lesgeeft en leerlingen geven aan daar last van te hebben, is het negen van de tien keer zo dat de school vierkant achter de docent gaat staan.
Dus wanneer de overheid de zorg gaat hervormen en de gevolgen ervan wegwuift, staan grote groepen mensen machteloos.

Wegkijken, afwimpelen en afschuiven omdat “jij er toevallig geen last van hebt” leiden er toe dat mensen zich niet serieus genomen voelen en stress ervaren. De onuitgesproken boodschap is dat de klager er eigenlijk niet toe doet en als iets funest is voor het zelfvertrouwen van mensen dan is dat het wel.

Ik denk dat de verharding in de samenleving (groten)deels te wijten is aan dit principe. Te veel mensen ervaren dagelijks dat zij machteloos staan, dat onrecht niet wordt rechtgezet en dat hun belangen moeten wijken voor die van anderen.

Denkertje5

Er is een onbalans wanneer mensen op basis van hun positie RUIMTE claimen. Dat houdt automatisch in dat je anderen ruimte ontzegt. Iemand de mond snoeren, iemand met oneigenlijke argumenten wegzetten als zeikerd, populist of gewoon dom, iemand niet of onvolledig informeren; het zijn allemaal manieren om de ruimte van een ander in te perken.
Onevenwichtigheid ontstaat ook wanneer er niet meer geluisterd wordt, wanneer mensen zichzelf als norm nemen en de ander langs die lat leggen. Een gebrek aan OPENHEID maakt dat (voor)oordelen, interpretaties en invullingen verheven worden tot waarheid.
Open staan voor anderen betekent ook dat je NIEUWSGIERIG bent naar wie de ander is, wat de ander beweegt en wat je kunt leren van de ander. Het evenwicht verschuift en de gelijkwaardigheid verdwijnt als mensen van uit een gezagsverhouding de beleving en motivatie van anderen niet (meer) zien en situaties vooral willen beheersen. Praten over gemiddelden, normen en over groepen (“ja maar, er gaat ook heel veel wel goed”).
DUIDELIJKHEID betekent afstemmen, rekenschap geven, informatie geven die de ander inzicht geeft in waarom iets wel of niet haalbaar is en afstand nemen van situaties om objectiever te kunnen kijken. Mensen vinden het vaak moeilijk om te horen dat iemand ergens last van heeft, omdat ze al snel denken dat het met hen persoonlijk te maken heeft. Dat leidt vaak tot onduidelijkheid, ruis, misverstanden en conflicten tot aan agressie aan toe zelfs.

Kortom: het is wel degelijk zinvol om te investeren in mensen, OOK als jij er zelf geen last van hebt. Bewust omgaan met Ruimte, Openheid, Nieuwsgierigheid en Duidelijkheid in relaties en communicatie voorkomt gedoe dat ontstaat wanneer mensen zich niet meer gehoord, gezien en erkend voelen om wie zij zijn.

Nieuwsgierig naar wat ROND voor jouw leven en werk kan betekenen? Mail karen@aansluitenbijcommunicatie.nl en ontdek de mogelijkheden.

Zorg Ondernemend Netwerk staat voor gelijkwaardige communicatie in zorg-, hulpverlening en samenleving.

Geplaatst in Communicatie, diversiteit, gelijkwaardigheid, stress | Tags: , | Een reactie plaatsen

Als wij het niet aanbieden, zullen zij het niet leren.

Jij kunt de sleutel zijn tot betere communicatie!

Aansluiten Bij Communicatie

Het feit dat iemand niet kan praten, betekent niet dat hij of zij taal niet begrijpt. Maar hoe kom je daar als omgeving achter? In dit blog tips om de communicatie op gang te brengen of uit te breiden door goed te kijken naar de signalen van de niet-sprekende ander.


Voor wie is dit handige informatie?

Voor ouders, familieleden, begeleiders, therapeuten die leven en werken met kinderen en volwassenen die niet of nauwelijks spreken.
Er zijn meerdere oorzaken voor het niet leren praten of niet meer kunnen praten, zoals een verstandelijke beperking, een ernstig meervoudige beperking (zoals bijvoorbeeld het syndroom van Rett), een lichamelijke beperking (hierbij kun je denken aan spastische tetraparese of een zintuiglijke beperking) en Niet Aangeboren Hersenletsel (waaronder CVA of dementie)  

Niet praten betekent niet per definitie taal niet begrijpen.
Communicatie is meer dan praten alleen. Het is een gemiste kans om er als…

View original post 398 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hokjesdenken

Ben ik nog logopedist? Ben ik begeleider of ben ik een niet afgestudeerde orthopedagoog? Misschien wel een psycholoog? Soms weet ik het zelf niet meer. Wat ik wel weet is dat mijn opleidingen niet echt meer de lading dekken omdat ik mij in de loop der jaren heb ontwikkeld.

Ik noem mezelf eerder een hybride hulpverlener. Alle kennis en ervaring die ik heb opgedaan in de loop der jaren maken dat ik niet meer in een hokje pas 🙂

Weg met hokjes!
1) Ik denk niet in doelgroepen maar kijk naar de mens achter de hulp/zorgvraag.
2) Ik denk niet in diagnoses maar in praktische ondersteuning om een leuk leven te leiden.
3) Ik sta naast mensen die hulp of zorg nodig hebben.
4) Ik kijk altijd naar mensen en hun interactie met anderen.
5) Ik richt me niet op gedrag maar op achterliggende redenen voor gedrag.

De basis is veiligheid, vertrouwen en ontspanning.
In veel hulpverleningssituaties is er sprake van onveiligheid, wantrouwen en spanningen. Soms door onrealistische verwachtingen, soms door oude copingstrategieën die niet meer werken, soms door de omstandigheden maar datgene dat al deze situaties gemeen hebben, is een gevoel van controleverlies, van overweldigd zijn en er zelf niet meer uit komen.

Ik begin met erkenning. Mensen die hulp of zorg vragen, hebben zelf ook al veel gedaan en opgevangen voordat er een professional over de vloer komt.
Mensen die hulp of zorg nodig hebben, zijn misschien leek op het gebied van methoden, protocollen en richtlijnen maar zijn nog steeds het meest deskundig als het over hun eigen leven gaat.

Ik ben bescheiden; ik besef dat ik als hulpverlener passant ben in het leven van de ander en dat het niet om mij gaat. Het balanceren tussen overnemen, samen doen en loslaten om zo de ander vooruit te helpen. Het geeft geen pas om als deskundige binnen te denderen en de hoofdrol “op te eisen”.

Ik stel me gelijkwaardig op, omdat ik heb gemerkt dat een goede hulp-/zorgverleningsrelatie start bij het elkaar ontmoeten als mens.

In de loop der jaren heb ik gemerkt dat vier begrippen essentieel zijn in de manier waarop ik hulp of zorg verleen. Hieronder volgen in het kort een aantal voorbeelden:

Ruimte: als ik me gelijkwaardig opstel, ervaren mensen ruimte om te vertellen wat hen bezighoudt. Het is mij opgevallen dat ik andere verhalen te horen krijg dan wanneer ik de regie volledig in eigen hand houd.
Openheid: als ik oprecht en open luister naar mensen, kom ik sneller tot de kern van de hulpvraag. Ik neem mensen mee in het proces; geef hen de verantwoordelijkheid voor hun eigen keuzes.
Nieuwsgierigheid: ik maak eerst kennis met mensen voor ik dossiers lees. Dit helpt mij om onbevangen en onbevooroordeeld te blijven werken.
Duidelijkheid: ik besteed veel aandacht aan duidelijkheid; hebben we het over hetzelfde? Is wat jij zegt ook echt wat je bedoelt? Maken wij afspraken waar jij achter staat en die jij ook wilt en kunt nakomen?

(klik op logo voor meer informatie)

 

 

Mijn grote bezwaar tegen hokjesdenken is dat het mensen tekort doet én dat het contact tussen mensen bemoeilijkt. Het huidige hulp- en zorgsysteem begint steeds meer vast te lopen en ik hoop dat mijn verhaal mensen aanzet tot nadenken over nieuwe en effectieve vormen van hulp- en zorg verlenen waarbij gelijkwaardigheid de basis is. Op dit moment zie ik teveel dat het hokje dominant is en dat veel mensen daardoor niet goed geholpen worden.

Geplaatst in gelijkwaardigheid | Tags: , | Een reactie plaatsen

Logopedie; dat is toch iets met voeten?

Aansluiten Bij Communicatie

ontmoetenAls ik aan mensen vertel wat ik doe, krijg ik vaak de volgende reacties: “Ooh, dat is toch iets met voeten?”, “Oja, dat is een praatjuf.” of “Ik heb vroeger logopedie gehad en dat vond ik echt verschrikkelijk.”

Dus nee, het is niet met voeten en nee, het is niet alleen praten en ja, Aansluiten Bij Communicatie maakt er werk van om het voor alle partijen plezierig te maken 🙂

Logopedisten zijn specialisten op het gebied van adem, stem, spraak, taal, gehoor en slikken.

Aansluiten Bij Communicatie geeft advies en voorlichting, biedt coaching en begeleiding, diagnosticeert en behandelt om het welbevinden van mensen te verbeteren.

“Logopedie staat midden in de samenleving en voorziet voor een belangrijk deel in participatie van het individu. Logopedie draait om communicatie en het herstellen of aanleren van vermogens van mensen om contact te leggen, gedachten onder woorden te brengen ideeën te uiten. Logopedie is in…

View original post 329 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Samenwerken in het zonnetje

Aansluiten Bij Communicatie

Allereerst maar even een definitie van samenwerken volgens ZON:

Het bijdragen aan een gezamenlijk resultaat door optimale afstemming tussen de eigen kwaliteiten en belangen en die van anderen.

In de definitie loop je al meteen aan tegen begrippen die voor meerdere interpretatie vatbaar zijn zoals “gezamenlijk resultaat”, “optimale afstemming”, “kwaliteiten” en “belangen”.

Vóórdat je dus kunt gaan samenwerken is het van belang dat je met elkaar bepaalt hoe het gezamenlijk resultaat er concreet uit ziet, welke acties een ieder onderneemt om te komen tot afstemming en wat als optimaal wordt ervaren en tot slot is het belangrijk om de eigen en elkaars kwaliteiten te (her)kennen en te waarderen.

Samenwerken kan alleen wanneer mensen intrinsiek gemotiveerd zijn om bewust om te gaan met zichzelf en met elkaar.

In een effectieve samenwerking is sprake van:

  • Ruimte om te komen tot afstemming.
    Elkaar laten uitpraten
    Tijd geven om gedachten te ordenen en informatie…

View original post 365 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kwestie van mentaliteit!

Elke keer opnieuw begin ik een blog en elke keer loop ik vast. Halverwege realiseer ik me steeds dat een groot deel van alle onvrede in Nederland voortkomt uit een mentaliteit die langzaam maar zeker gewoon is geworden.
Ik ben er klaar mee! Daarom nu een oproep aan politici.

Het is oké om hypocriet te zijn, het is oké om aan selectief geheugenverlies te lijden, het is oké om te liegen en bedriegen, het is oké om precies te doen waar je zelf zin in hebt én het is oké om iedereen die niet in jouw straatje praat, weg te zetten als malloot.

Ik merk dat het niet mijn normen en waarden zijn en ik kijk er eerlijk gezegd naar met plaatsvervangende schaamte. Noem mij naïef maar ik verwacht dat in een beschaafde samenleving mensen, die elke dag het goede proberen te doen, beschermd worden door een overheid die hun belangen dient. Het tegendeel is helaas waar, telkens weer blijkt dat kwaadwillenden beschermd worden door een overheid die onder de noemer participatiesamenleving eigenlijk een dikke vinger opsteekt naar mensen die niet tot hun “selecte winnaarsclubje” behoren.

Er wordt zo duidelijk met twee maten gemeten dat het lachwekkend wordt.

Het privéleven van politici is van hen, maar dat van mensen in de bijstand is van de overheid. Achtervolgen, bespieden, filmen is allemaal toegestaan.
Het lijkt er op dat tientjesfraude een veel grotere doorn in het oog is van rechtschapen politici dan miljardenfraudes die zeer geregeld boven tafel komen.
Als jeugdzorg faalt spreekt de voltallige politiek er schande van en moeten er maatregelen genomen worden. Als een minister opzichtig faalt, strijken ze met de hand over het hart “want iedereen maakt weleens een foutje”. Tenzij de hele publieke opinie over het incident heen valt, dan sturen ze hem of haar schoorvoetend weg om hem/haar vervolgens een prettig baantje te bezorgen buiten de spotlights.

Wat dan wel?

Ik ben er moe van en stel vast dat ik allang bij mezelf begonnen ben met het veranderen van de wereld, maar dat ik daarmee nog geen ieniemienie deukje in een pakje boter sla.
Die boodschap werkt niet meer, geachte politici. Het moet nu een keer van u komen.

Stop met rookgordijnen, morele verontwaardiging en oneliners om gevolgen van beleid te bagatelliseren. Realiseer u vooral eens hoezeer u zichzelf tegenspreekt, over elkaar heen rolt en hoe duidelijk het eigenbelang vaak doorsijpelt in het beleid dat u maakt.

Start met ruimte geven aan burgers en bescherm hen tegen kwaadwillenden. Schaf alle regels af die de vrijheid van burgers steeds verder inperken en faciliteer mensen die daadwerkelijk keihard werken om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
Start met openheid; geef nou eens toe dat het overzicht allang zoek is, dat er wordt gebouwd op drijfzand en we langzaam zinken in een moeras.

Start met nieuwsgierig zijn; geef de controledwang op, heb vertrouwen in mensen en stop met alleen maar zenden! Het is niet geloofwaardig meer.
Start met duidelijk zijn; onsympathieke maatregelen moeten soms genomen worden, maar doe dat niet af met “wij weten wat het beste voor jullie is en jullie snappen het toch niet”. Kom met consistent beleid en leg uit wat de overwegingen waren en stop met stapelen. Daar wordt iedereen stapelgek van!

Ik begon mijn  blog met “wat u niet wilt dat u geschiedt, dat boeit ons hoegenaamd geen biet” en mijn hoop is dat die beeldvorming spoedig gaat kantelen. Nederland is er niet voor de politiek; de politiek is er voor Nederland. Dat is een enorme verantwoordelijkheid. Het wordt tijd dat herbezinning op komt!

Ik wens u allen veel wijsheid en zie graag spoedig veranderingen in de mentaliteit.

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen