Samenwerken in het zonnetje

Aansluiten Bij Communicatie

Allereerst maar even een definitie van samenwerken volgens ZON:

Het bijdragen aan een gezamenlijk resultaat door optimale afstemming tussen de eigen kwaliteiten en belangen en die van anderen.

In de definitie loop je al meteen aan tegen begrippen die voor meerdere interpretatie vatbaar zijn zoals “gezamenlijk resultaat”, “optimale afstemming”, “kwaliteiten” en “belangen”.

Vóórdat je dus kunt gaan samenwerken is het van belang dat je met elkaar bepaalt hoe het gezamenlijk resultaat er concreet uit ziet, welke acties een ieder onderneemt om te komen tot afstemming en wat als optimaal wordt ervaren en tot slot is het belangrijk om de eigen en elkaars kwaliteiten te (her)kennen en te waarderen.

Samenwerken kan alleen wanneer mensen intrinsiek gemotiveerd zijn om bewust om te gaan met zichzelf en met elkaar.

In een effectieve samenwerking is sprake van:

  • Ruimte om te komen tot afstemming.
    Elkaar laten uitpraten
    Tijd geven om gedachten te ordenen en informatie…

View original post 365 woorden meer

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kwestie van mentaliteit!

Elke keer opnieuw begin ik een blog en elke keer loop ik vast. Halverwege realiseer ik me steeds dat een groot deel van alle onvrede in Nederland voortkomt uit een mentaliteit die langzaam maar zeker gewoon is geworden.
Ik ben er klaar mee! Daarom nu een oproep aan politici.

Het is oké om hypocriet te zijn, het is oké om aan selectief geheugenverlies te lijden, het is oké om te liegen en bedriegen, het is oké om precies te doen waar je zelf zin in hebt én het is oké om iedereen die niet in jouw straatje praat, weg te zetten als malloot.

Ik merk dat het niet mijn normen en waarden zijn en ik kijk er eerlijk gezegd naar met plaatsvervangende schaamte. Noem mij naïef maar ik verwacht dat in een beschaafde samenleving mensen, die elke dag het goede proberen te doen, beschermd worden door een overheid die hun belangen dient. Het tegendeel is helaas waar, telkens weer blijkt dat kwaadwillenden beschermd worden door een overheid die onder de noemer participatiesamenleving eigenlijk een dikke vinger opsteekt naar mensen die niet tot hun “selecte winnaarsclubje” behoren.

Er wordt zo duidelijk met twee maten gemeten dat het lachwekkend wordt.

Het privéleven van politici is van hen, maar dat van mensen in de bijstand is van de overheid. Achtervolgen, bespieden, filmen is allemaal toegestaan.
Het lijkt er op dat tientjesfraude een veel grotere doorn in het oog is van rechtschapen politici dan miljardenfraudes die zeer geregeld boven tafel komen.
Als jeugdzorg faalt spreekt de voltallige politiek er schande van en moeten er maatregelen genomen worden. Als een minister opzichtig faalt, strijken ze met de hand over het hart “want iedereen maakt weleens een foutje”. Tenzij de hele publieke opinie over het incident heen valt, dan sturen ze hem of haar schoorvoetend weg om hem/haar vervolgens een prettig baantje te bezorgen buiten de spotlights.

Wat dan wel?

Ik ben er moe van en stel vast dat ik allang bij mezelf begonnen ben met het veranderen van de wereld, maar dat ik daarmee nog geen ieniemienie deukje in een pakje boter sla.
Die boodschap werkt niet meer, geachte politici. Het moet nu een keer van u komen.

Stop met rookgordijnen, morele verontwaardiging en oneliners om gevolgen van beleid te bagatelliseren. Realiseer u vooral eens hoezeer u zichzelf tegenspreekt, over elkaar heen rolt en hoe duidelijk het eigenbelang vaak doorsijpelt in het beleid dat u maakt.

Start met ruimte geven aan burgers en bescherm hen tegen kwaadwillenden. Schaf alle regels af die de vrijheid van burgers steeds verder inperken en faciliteer mensen die daadwerkelijk keihard werken om iets van hun leven en dat van anderen te maken.
Start met openheid; geef nou eens toe dat het overzicht allang zoek is, dat er wordt gebouwd op drijfzand en we langzaam zinken in een moeras.

Start met nieuwsgierig zijn; geef de controledwang op, heb vertrouwen in mensen en stop met alleen maar zenden! Het is niet geloofwaardig meer.
Start met duidelijk zijn; onsympathieke maatregelen moeten soms genomen worden, maar doe dat niet af met “wij weten wat het beste voor jullie is en jullie snappen het toch niet”. Kom met consistent beleid en leg uit wat de overwegingen waren en stop met stapelen. Daar wordt iedereen stapelgek van!

Ik begon mijn  blog met “wat u niet wilt dat u geschiedt, dat boeit ons hoegenaamd geen biet” en mijn hoop is dat die beeldvorming spoedig gaat kantelen. Nederland is er niet voor de politiek; de politiek is er voor Nederland. Dat is een enorme verantwoordelijkheid. Het wordt tijd dat herbezinning op komt!

Ik wens u allen veel wijsheid en zie graag spoedig veranderingen in de mentaliteit.

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Controle; zinvol of een illusie

Ik lees dat de IGJ (Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd) strenger gaat controleren op zorginstellingen en zorgverleners. Daar valt mijn mond toch van open. Dagelijks lees ik dat het een puinhoop is in de gecontracteerde zorg en dat het ongecontracteerde zorgverleners zeer moeilijk gemaakt wordt om hun werk te doen. Alle gebieden komen langs; jeugdhulp, GGZ, thuiszorg, ouderenzorg, you name it. Laten we eerst eens vaststellen waar de problemen vandaan komen, voor we zorgverleners langs de IGJ-lat leggen. Mijn eerste vragen zijn wat en hoe controleren ze?

Wát controleren ze dan? 

Of de protocollen netjes op papier staan? Of de cliënttevredenheidsenquetes wel zijn ingevuld? Of de VOG-s van personeel wel actueel zijn? Of alle administratieve vinkjes juist zijn gezet? Of de dossiers ingevuld zijn volgens de regels?

En hoe doen ze dat?

Kondigen ze hun inspectiebezoek aan? Laten ze de instelling zelf dossiers kiezen die ze nakijken? Spreken ze met managers en bestuurders? En waar zitten ze tijdens de controle? Hoe gaan ze om met signalen van individuen?

Ik ben bang dat de IGJ met strengere controles het paard achter de wagen spant.
Ze gaan er van uit dat normen voor verantwoorde zorg helder zijn en wetten uitvoerbaar.
De realiteit is helaas weerbarstiger. De omstandigheden waaronder in de zorg gewerkt moet worden, geven aanleiding om eerst daar eens een oplossing voor te bedenken. Tarieven en eisen van zorgverzekeraars die steeds gekker worden, gemeenten die nog worstelen met de invulling van de taken die als gevolg van de transitie in 2015 bij hen terecht zijn gekomen, gesjoemel met Zorg Zwaarte Pakketten door instellingen die Zorg In Natura leveren, privacyregels die nog te vaak gebruikt worden als muur om je achter te verschuilen zodat je geen verantwoording hoeft af te leggen, goed functionerende werknemers met twintig jaar werkervaring die terug gezet worden in salaris of worden ontslagen omdat ze niet “de juiste opleiding” hebben, massa-ontslagen in de thuiszorg en nu een enorm tekort aan personeel. De werkdruk van huisartsen die alleen maar toeneemt, medicijnen die niet geleverd kunnen worden door de apotheek en ga zo maar door.

Zolang de voorwaarden voor goed werk leveren voortdurend onder druk staan, is het van de zotte dat de zorgverlener “strenger gecontroleerd” moet worden.

Jarenlang zijn zorgverleners schoorvoetend meegegaan in de gekte maar de rek is er uit.
Inmiddels zijn de fysiotherapeuten op twitter actief in actie en zelfs de logopedisten, iets voorzichtiger maar ook strijdvaardig, laten op facebook van zich horen.

De emmer is vol, de maat is vol en de buik is vol!

Zolang de overheid de spelregels blijft veranderen als het hen goeddunkt en blijft bezuinigen is het een illusie om te denken dat strengere controles ook maar iets gaan uithalen. Het valt mij daarnaast ook op dat in dit systeem de goeden weer onder de kwaden gaan lijden. Het wantrouwen betreft iedereen en alles, terwijl er aanwijzingen zijn dat een klein groepje er wellicht willens en wetens een puinhoop van maakt.
Het systeem is TE ingewikkeld geworden en niemand weet meer precies waar hij of zij aan toe is en dan is het onredelijk en onrealistisch om te denken dat je mensen alleen maar hoeft te controleren.

Het scoort natuurlijk lekker in de media maar het doet onrecht aan al die zorgprofessionals die binnen een chaotisch systeem moeten overleven en daarbinnen elke dag hun uiterste best doen.

Tijd om terug te gaan naar de basis

De IGJ kan zich, naar mijn bescheiden mening, beter richten op het ondersteunen van zorgprofessionals door de praktijk in kaart te brengen. Door te ervaren en te beschrijven waar mensen tegenaan lopen. Door de politiek heldere analyses te geven zodat het systeem duidelijker, eerlijker en overzichtelijker wordt. Door waardering uit te spreken voor goed opgeleide professionals die elke dag weer hun best doen voor de mensen die hun hulp nodig hebben en door naast hen te gaan staan in de zoektocht naar werkbare oplossingen.

Als papieren werkelijkheid en de dagelijkse praktijk elkaar weer genaderd zijn, is het misschien tijd voor controles! Tot die tijd is het onnodig zorgprofessionals de stuipen op het lijf jagen én het probleem ergens neerleggen waar het niet hoort.

Ik kan vanuit mijn dagelijkse praktijk melden dat ik mijn uiterste best doe om binnen de regeltjes, protocollen, eisen en verwachtingen toch steeds het beste te doen voor mijn cliënten. Dat doe ik omdat ik intrinsiek gemotiveerd ben om het goede te doen. En er zijn nog duizenden professionals die net als ik zijn. Ik vind het dan ook een belediging voor ons en een onterechte motie van wantrouwen.

Als je als overheid vindt dat professionals niet te vertrouwen zijn, dan zou ik allereerst werk maken van het opleidingsniveau (Ministerie van Onderwijs), heldere en werkbare richtlijnen, stoppen met marktwerking! (Ministerie van VWS) én in het algemeen meer interesse tonen in hoe het werk in elkaar zit in plaats van blijven denken dat het maakbaar is.

karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

#professionalsvoorgoedezorg

Geplaatst in Goede zorg | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Doorgeschoten perfectionisme

Hoe zal ik eens beginnen? Mijn interesse ligt bij zorg en alles wat daarmee te maken heeft. Ik lees daar graag over, heb er een mening over en weet er best wat van. Mij is een rode draad opgevallen en dat treft niet alleen de zorg maar eigenlijk alle publieke taken in Nederland. Ik heb niet zo’n verstand van bedrijven maar ook daar zal het spelen.

“Professionaliseren” was op een dag het toverwoord, alles moest meetbaarder, efficiënter en productiever worden. Die doelen op zich zijn gierend hun doel voorbij geschoten en dreigen nu tot een dramatische chaos te verworden.

Er wordt al jaren aangehikt tegen meer regels, meer protocollen en meer beleid zowel in de zorg, als in het onderwijs maar ook bij bijvoorbeeld politie en gemeenten. Inmiddels is het mij niet meer duidelijk wie nou wie aanjaagt maar wat ik wel weet is dat het steeds moeilijker wordt om nog “gewoon” je werk te doen.
Alles moet verantwoord worden, iedereen mag zijn plasje er overheen doen en uiteindelijk maken al die regels, meetsystemen en kostenbesparingen iedereen murw, overwerkt en viert perfectionisme hoogtij.

Mijn definitie van perfectionisme is dat je uit angst voor falen maar niets meer doet of zeer risicomijdend handelt en dat is iets heel anders dan weloverwogen, zorgvuldig beslissingen nemen met een duidelijk einddoel.

En geloof mij, ook ik heb een harde leerschool doorlopen! Hoe vaak denk jij dat ik dit stukje opnieuw bekeken en verbeterd heb?

Perfectionisme heeft iets weg van een Obsessieve Compulsieve Stoornis omdat je krampachtig en dwangmatig fouten probeert te voorkomen.

Wat ik nu zie gebeuren is dat er steeds meer mensen afhaken en de echte dwangmatici er nog in geloven.

“Stel jezelf eens de vraag: blijf ik liever eindeloos erwten ordenen tot het perfect is of eet ik ze op?”

Binnen die systemen blijf ik als een soort Don Quichotte mijn eigen waarnemingen toetsen, mijn eigen afwegingen maken en mijn eigen kwaliteit hoog houden, maar ik zal jullie eerlijk zeggen dat ik daar moe van ben.

Wie wil er luisteren? Hoe hard moet het geluid nog worden voor het de ivoren toren in Den Haag bereikt en politici zich eens achter de oren gaan krabben over de effectiviteit van al dit geregel, gecontroleer en gedram over kostenbeheersing. Volgens mij kosten de huidige visie en het huidige beleid namelijk vele malen meer dan pas op de plaats maken, je nuchtere verstand gebruiken en MET elkaar samenwerken.

Ik geef vast een aanzet voor gespreksonderwerpen:

  • De mens is niet maakbaar. De wereld is niet maakbaar. 
  • Ieder mens is gewoon mens met kwaliteiten. En iedere kwaliteit heeft een valkuil ingebouwd. 
  • Verder bouwen aan een wankele constructie maakt hem niet sterker.
  • Onderzoek alles en behoudt het goede!
  • Mensen gehoord, gezien en erkend worden om wie zij zijn, gedijen beter.

Ik hoor graag van jullie welke ideeën jullie hebben om de menselijkheid terug te brengen in het werken met mensen, om politici wakker te schudden zodat ze gaan luisteren en om elkaar te steunen in plaats van bestrijden op de werkvloer.

Mensen zijn sociale wezens en hebben elkaar gewoon keihard nodig om tot grootse dingen in staat te zijn. En hoe dat er uit ziet, wat daar voor nodig is en wat het gaat kosten; dat is een taak voor knappe koppen die in staat zijn om het algemeen belang te scheiden van hun eigenbelang.

 

 

 

 

 

 

 

karen@aansluitenbijcommunicatie.nl 

Geplaatst in balans, Gehoord en gezien worden, Uitgavenbeheersing | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Trotse logopedist

Vandaag heb ik tijd om te overdenken wat ik in de afgelopen jaren betekend heb voor mensen die als gevolg van een verstandelijke, lichamelijke of meervoudige beperking moeite hebben zichzelf te uiten. Mijn ervaring is dat deze mensen wel degelijk iets te vertellen hebben maar moeilijk of niet kunnen praten.

In de loop der jaren zijn er een aantal geweest die ik nooit ben vergeten en die ik aan jullie wil voorstellen (natuurlijk zijn de verhalen anoniem :), in het kader van de privacy).
Deze verhalen staan voor iedereen die met behulp van mij, als logopedist, mogelijkheden ontdekten om beter begrepen te worden én meer te kunnen vertellen.

Zo was daar SIEN:

“Een vrouw van 39 met een matige verstandelijke beperking en autisme. Ze roept vaak “nee” op luide toon en haalt uit naar andere bewoners en begeleiding. Ze is eisend in haar communicatie met begeleiding en dat roept irritatie op. Er is op de woning een dienstenbord met foto’s voor de dag en avonddienst en Sien kijkt daar vaak op. Vanaf vrijdag is Sien boos en eist dat ze naar haar familie gaat. Dit houdt pas op als degene die avonddienst heeft op zaterdag op de woning komt. Dan is voor haar duidelijk dat ze de volgende dag gaat. Bij de ene begeleider vertoont ze het gedrag minder dan bij de ander. Ze is onvoorspelbaar en mensen zijn op hun hoede rondom haar. Ze loopt vaak doelloos rond in de woning.
Probleem: na observatie blijkt dat Sien veel onduidelijkheid ervaart, ze heeft geen inzicht in de dagen van de week en ze oogt vaak gespannen. Er ontstaan schermutselingen omdat Sien iets in haar hoofd heeft en dat moeilijk kan loslaten. Begeleiding kan die gedachten verbaal niet ombuigen en Sien komt vaak dreigend over. Tegelijkertijd blijkt tijdens de observatie dat de manier van benaderen verschil maakt in haar gedrag. Bij begeleiders die rustig, duidelijk en met humor begeleiden is Sien meer ontspannen en accepteert ze meer.

Sien blijkt informatie te halen uit de foto’s op het dienstenbord.

Oplossing:  We zijn aan de slag gegaan met begeleiding, we hebben een teamoverleg georganiseerd waarbij de benadering van Sien is besproken en ervaringen zijn uitgewisseld. Er zijn afspraken gemaakt over de manier waarop begeleiders communiceren met Sien. Korte zinnen, eenvoudige opdrachten, ondersteunende gebaren en het uitstralen van rust in de benadering. Contactmomenten die gericht zijn op ontspanning.

Daarnaast komt er een bedjesschema in de woonkamer met foto’s waarop Sien kan zien hoe lang het nog duurt voor ze naar huis gaat. Elke dag wordt er een bedje weggestreept, zodat ze inzicht krijgt.

Verder krijgt ze een eigen plek van waaruit ze de omgeving vanachter een tafel kan observeren met activiteiten waar ze rustig van wordt. Het bladeren in tijdschriften en het bekijken en benoemen van foto’s hebben een gunstige invloed op haar gemoedstoestand. Ze staat dan meer open voor de mensen om haar heen en kan genieten van grapjes. Op die manier heeft ze een mogelijkheid in handen om zichzelf te beschermen bij onrust en kan ze zelf kiezen voor deelnemen aan het groepsgebeuren of het van een afstand beleven.

Belangrijkste winst:
Binnen een maand is Sien rustiger, ze begrijpt het bedjesschema snel en gaat er zelf naar toe om te kijken. Het vragen om bevestiging wordt minder. In het begin zit Sien veel achter de tafel en beleeft het groepsgebeuren van een afstand. Alleen voor het eten komt ze er bij zitten. Steeds vaker zien begeleiders Sien dichterbij komen en genieten van de interacties, soms doet ze ook mee.  Het avond ritueel is aangepast zodat er meer tijd ontstaan is voor het doornemen van de dag en begeleiding merkt dat Sien daar meer ontspannen van wordt.

Begeleiding let nu meer op hun eigen houding en merkt dat het nemen van tijd een positief effect heeft op Sien. Verder is ze makkelijker om te buigen als ze boos is en laat ze minder dreigend gedrag zien.”

En maak kennis met  JOOST

“Een man van 24 met het Fragiele X-syndroom en een matige verstandelijke beperking. Hij werd geregeld erg gespannen. Hij begon dan op zijn hand te bijten en te schelden en hij liep weg.

Probleem: volgens begeleiding liep Joost steeds weg en als ze hem dan terug naar de groep haalden, werd de situatie meer gespannen. Op een gegeven moment deed hij niets meer, zat hij het liefst op zijn kamer en werd het een probleem om hem nog activiteiten te laten doen.

Oplossing: na observatie bleek dat Joost gespannen werd van veel mensen om zich heen, hij verloor het overzicht en ging vooral in de keuken zitten. Begeleiders haalden hem dan terug, door streng tegen hem te praten en hem soms ook mee te nemen, daarop ontstond nog meer spanning, waarbij Joost begon te schelden en op zijn hand te bijten. Het lukte op een gegeven moment zelfs niet meer om hem zover te krijgen te gaan douchen en tandenpoetsen. We zijn begonnen met kijken of Joost in staat was zichzelf gerust te stellen en zelf weer te ontspannen. Als hij wegliep, liet begeleiding hem gaan en hield een oogje in het zeil maar greep niet in. Al snel bleek dat Joost terug kwam naar de groep als hij gekalmeerd was. Vervolgens zijn we gaan kijken wat zijn spanning opriep en het werd duidelijk dat veel mensen en drukte om hem heen, maakten dat hij het overzicht kwijtraakte en in paniek raakte. Om hem te helpen, zijn we gebruik gaan maken van een emotiemeter. Door de dag heen, liet begeleiding de emotiemeter zien en liet hem aanwijzen hoe het was, ze benoemden dan zijn gevoel en gingen door met de dagelijkse routine. Hierdoor leerde Joost al snel dat begeleiding hem begreep en hij kwam op een gegeven moment naar begeleiding toe met de emotiemeter als hij zich gespannen voelde. Op die momenten hielpen ze hem om even tot zichzelf te komen. Zonder veel praten, liepen ze met hem naar de keuken en gaven daarmee aan dat het oke was. In de keuken hingen we ook een planbord op met het verloop van de dag in pictogrammen.

Belangrijkste winst: de aanpassingen in de benadering zorgden er voor dat Joost begeleiding ging zien als hulp en bondgenoot als hij gespannen was. Het vertrouwen nam toe en op een gegeven moment kwam hij zelf hulp vragen door de emotiemeter te laten zien, waarop begeleiding voor dat het uit de hand liep, hem kon helpen rustig worden. Het planbord bleek ook een belangrijke informatiebron voor Joost, doordat hij kon zien hoe zijn dag er uit zag, werd hij rustiger. De incidenten namen af en Joost veranderde in een vrolijke man met vertrouwen dat hij er niet alleen voor stond als de spanning opliep.”

Op mijn website vind je onder verhalen meer mensen die door de inzet van logopedie meer ontspannen, met meer vertrouwen en meer mogelijkheden een prettiger leven kregen.

Wat heeft een logopedist nodig om deze resultaten te bereiken?
* Een omgeving en betrokkenen die open staan voor een avontuur en die willen leren.
(Een half uur in een kamertje met een cliënt levert weinig tot niets op!)
* Tijd, aandacht, ruimte én vertrouwen om interacties in kaart te brengen en wederzijds begrip te creëren, zodat er stappen gezet worden die uiteindelijk leiden tot betere afstemming.
(Constructief samenwerken rondom een cliënt vergt tijd en energie)
* Een fatsoenlijke vergoeding voor het werk dat geleverd wordt.
(In ruil daarvoor zorgt een goede logopedist voor kwaliteit; door zich te blijven scholen, door open te staan voor nieuwe vormen van behandelen, door samen te werken in het belang van de cliënt en door zich aantoonbaar in te zetten voor resultaten.)
* De vrijheid voor mensen om iemand te kiezen die niet per definitie betaald wordt door een grote organisatie.
(Maatwerk en grote organisaties gaan niet altijd samen, mensen weten vaak niet wat er mogelijk is en daardoor worden veel mensen met een verstandelijke, lichamelijke en meervoudige beperking slecht gehoord, gezien en erkend voor wie zij zijn én kunnen zijn.

Ik zou het geweldig vinden als er naar aanleiding van mijn blog mensen zijn die het avontuur met mij aan willen gaan omdat zij na het lezen inzien dat communicatie a) meer is dan praten alleen en b) ALTIJD tweerichtingsverkeer is.

Mocht je willen weten wat ik voor jou en je naasten kan betekenen, neem dan gerust contact op: karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

Of neem eens een kijkje op mijn website: www.aansluitenbijcommunicatie.nl

Bellen kan natuurlijk ook: 06- 248 22 962

Geplaatst in Communicatie, Logopedie, professionele communicatievaardigheden, stress | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Zorgelijk systeem

Ik ben logopedist en gezinshulpverlener en zit dus volop in het “systeem”. Ik ben meer bezig met randvoorwaarden dan met het bieden van daadwerkelijke zorg en hulp. Vanuit mijn ervaringen en praktische insteek zeg ik: wie is er stoer genoeg om pas op de plaats te maken?

De enorme geldstromen die in zorg- en hulpverlening omgaan worden niet efficiënt ingezet en ik vraag me überhaupt af of we met zijn allen nog weten waar we voor betalen. Feit is wel dat ik niet stinkend rijk word en met mij vele andere hulp- en zorgverleners niet. Waar blijft al dat geld?

* De cliënt centraal, iedereen in zorg en hulpverlening roept het in zijn folders maar het zijn lege woorden. In mijn beleving betekent de cliënt centraal goed kijken wat er nodig is en vervolgens datgene doen dat werkt. In de praktijk zie ik vooral chaos, aanbodgericht werken en cliënten die a) door de bomen het bos niet meer zien en b) overgeleverd zijn aan de zorg of hulpverlener waar ze terecht komen, ook als die niet de juiste oplossing heeft. Ik begrijp niet dat er zogenaamd een tekort aan hulpverleners is, terwijl mijn collega en ik nog voldoende ruimte hebben.

* Marktwerking in de zorg heeft er toe geleid dat er wantrouwen is ontstaan niet alleen tussen zorg- en hulpverleners onderling maar ook ten aanzien van “het systeem”. Iedereen buitelt over elkaar heen om maar te laten zien dat je bij hen moet zijn en in de praktijk blijkt dan dat instellingen en organisaties helemaal niet kunnen waarmaken wat ze roepen.

* Hulp- en zorgverlener zijn is een VAK! Ik zie helaas in de praktijk dat iedereen denkt er verstand van te hebben en dat degene die het hardst schreeuwt gelijk krijgt. Ik heb twee HBO-diploma’s, jarenlange werkervaring en ik school me bij omdat ik kwaliteit leveren belangrijk vind en ik ondervind geregeld dat er niet eens naar mijn verhaal geluisterd wordt. Laat staan dat het wordt meegenomen in de overwegingen om meer of minder hulp te bieden.

* Duidelijkheid ontbreekt. Natuurlijk zijn er allerlei protocollen, regeltjes en diagnoses die zogenaamd zorgen voor duidelijkheid. Als je de papieren er op na slaat is er voor ieder probleem een oplossing. In de praktijk zie ik vooral dat diagnoses niet altijd kloppen, dat protocollen er zijn om mensen in vakjes te duwen en wanneer dat niet past er handelingsverlegenheid ontstaat en dat regeltjes er vooral zijn om de kosten te beheersen. Maatwerk leveren binnen dat raamwerk is een hogere kunst 🙂

* Praten, praten, praten OVER situaties werkt in de hand dat zorg- en hulpverleners geneigd zijn hun eigen aandeel op te poetsen en vooral bezig zijn elkaar te overtuigen van de eigen deskundigheid. Ik ken maar weinig hulpverleners die zich kwetsbaar durven opstellen en ik begrijp echt wel waarom.


Mijn pleidooi voor een beter systeem:


Niet meer collectief bekostigen als dat niet nodig is.

Als het van de grote hoop gaat, is het overzicht zoek en neemt niemand er meer verantwoordelijkheid voor. Het is tijd om de aangeleerde hulpeloosheid van burgers eens opnieuw onder de loep te nemen.
Man en paard noemen in plaats van een spelletje “kiekeboe” blijven spelen.
Hoe staat de zorg/hulpverlening er daadwerkelijk voor? Ik verwacht van de overheid een duidelijk beeld van de stand van zaken. Ik erger me al heel lang aan het spel dat “er gaat ook heel veel goed” heet. De standaardreactie van de overheid op elke “misstand” die in kranten of op social media verschijnen.
Stappen zetten om de regie daadwerkelijk over te dragen of te delen met de hulp- of zorgvrager. 
Dat vraagt een andere houding van de hulp- en zorgverlener: meer ruimte voor de wensen van de cliënt, meer openheid over verwachtingen, haalbaarheid van behandeling/begeleiding, meer nieuwsgierigheid naar de motivatie en beleving van de cliënt én concrete, heldere, duidelijke informatie over mogelijkheden, onmogelijkheden en impact op het leven van cliënten.
Deskundigheidsbevordering van hulp en zorgverleners onderdeel van hun dagelijks werk maken.
Oprechte intervisie, samenwerken, kennis delen; het zijn cruciale onderdelen in het werk van hulp- en zorgverleners. Toch “hangt het er een beetje bij” en dat is een gemiste kans. Om deskundigheidsbevordering een eerlijke kans te geven is er dus meer tijd en aandacht voor nodig, maar ook een mentaliteitsverandering. Wij hulp- en zorgverleners hebben de verantwoordelijkheid om vanuit intrinsieke motivatie om het beste voor de cliënt te doen de verplichting om elkaar te vertrouwen, elkaar met respect te bevragen en om twijfels en onzekerheden bespreekbaar te maken.

Ik denk dat het tijd is om stil te staan en om ons heen te kijken.
Zowel de Rijksoverheid en de gemeenten, als zorgverzekeraars en andere vergoedende instanties, als ook hulp- en zorgverleners hebben een verantwoordelijkheid om samen het gat te dichten dat is ontstaan tussen de realiteit en de “papieren werkelijkheid”.

Ik sta open voor verandering! Wie volgt?
karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

Geplaatst in Financiering, Kwaliteit, Uitgavenbeheersing | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Communiceren met een “gekwetst kind” is een hele opgave.

Nee, het gaat hier niet over kinderen tot 18 jaar, maar over volwassen mensen die zich vaak niet bewust zijn van hun gedrag en van het effect dat dat heeft op anderen. Dit zijn mensen die op één of andere manier zijn beschadigd door het leven of door mensen in hun leven. Uiterlijk zelfredzame, weldenkende volwassenen en van binnen een gekwetst kind.

Het is hen niet aan te rekenen; soms heb je pech als kind. Dan groei je op en gaandeweg ontwikkel je overlevingsstrategieën om om te gaan met situaties die voor een gemiddelde buitenstaander moeilijk te begrijpen zijn. Armoede, ziekte en/of dood van één of beide ouders, verwaarlozing tot aan seksueel misbruik; trauma’s die hun effect hebben op de ontwikkeling en de kijk op zichzelf en de wereld.

Het goede nieuws is dat ELK mens altijd nog een gezond deel bezit!
Ander goed nieuws is dat iedereen er op elk moment in zijn volwassen leven voor kan kiezen om het gekwetste kind in zichzelf te leren kennen en te leren begrijpen.

Minder goed nieuws is dat niet iedereen die keuze maakt; soms zijn de trauma’s zeer hevig, de beschadigingen groot en blijft angst de onbewuste leidraad waardoor mensen elkaar en anderen blijven beschadigen. #pleidooivoormaatwerk

We kennen ze allemaal wel: mensen die aanval de beste verdediging vinden, mensen die onrealistische eisen stellen aan anderen, mensen die zich voortdurend benadeeld voelen of mensen die zich staande houden door de hele wereld de schuld te geven. Waarschijnlijk gebruiken we zelfs zo af en toe het woord kinderachtig om hun gedrag te beschrijven.

Deze mensen kunnen in kleurrijke bewoordingen en met passie hun gedrag rechtvaardigen, verklaringen geven voor hun meningen en redenen geven waarom het logisch is dat zij voelen wat ze voelen. Dit zijn mensen die vol verve beweren dat alles onder controle is en dat alles goed gaat. Dat ze geen hulp nodig hebben ook al zijn ze via Veilig Thuis in aanraking gekomen met hulpverleners. Dat iedereen het verkeerd ziet, behalve zij zelf natuurlijk. Een manco in de gezinshulpverlening is dan dat er vooral OVER situaties gepraat wordt en dat het helemaal niets zegt over hoe het daadwerkelijk gaat.

Op zulke momenten vraag ik mezelf geregeld af of het huidige systeem waarin miljoenen worden gespendeerd aan woorden, uitgesproken en op papier; gevat in methodieken, protocollen en dwingende adviezen, ouders en kinderen werkelijk dichter bij elkaar brengt en of hulpverlening bedoeld is om daadwerkelijk iets toe te voegen of alleen bedoeld is om de overheid te plezieren.

Laten we daarom STOPPEN met het veroordelen van deze ouders. Organiseer de jeugdhulp zo dat er geen veroordeling is voor “fout gedrag”, maar biedt ouders en kinderen een oprechte kans om dichter bij elkaar te komen, te leren van zichzelf en van elkaar en samen weer perspectief te gaan zien in eerste instantie met en later zonder hulp van anderen.

Creëer een sfeer van ruimte, openheid, nieuwsgierigheid en duidelijkheid in de hulpverlening. Zonder veroordeling en vooroordelen, door recht te doen aan de kwaliteiten die elk mens heeft en door als hulpverleners voor ogen te houden dat:

Geen enkele ouder het slechtste voor zijn kind wil.
Geen enkele ouder ’s ochtends opstaat met het idee om zijn kind eens lekker te mishandelen.
Geen enkel kind groot wordt door het klein te houden.

Wat zegt jouw gekwetste kind tegen jou?

karen@aansluitenbijcommunicatie.nl 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen