Controle; zinvol of een illusie

Ik lees dat de IGJ (Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd) strenger gaat controleren op zorginstellingen en zorgverleners. Daar valt mijn mond toch van open. Dagelijks lees ik dat het een puinhoop is in de gecontracteerde zorg en dat het ongecontracteerde zorgverleners zeer moeilijk gemaakt wordt om hun werk te doen. Alle gebieden komen langs; jeugdhulp, GGZ, thuiszorg, ouderenzorg, you name it. Laten we eerst eens vaststellen waar de problemen vandaan komen, voor we zorgverleners langs de IGJ-lat leggen. Mijn eerste vragen zijn wat en hoe controleren ze?

Wát controleren ze dan? 

Of de protocollen netjes op papier staan? Of de cliënttevredenheidsenquetes wel zijn ingevuld? Of de VOG-s van personeel wel actueel zijn? Of alle administratieve vinkjes juist zijn gezet? Of de dossiers ingevuld zijn volgens de regels?

En hoe doen ze dat?

Kondigen ze hun inspectiebezoek aan? Laten ze de instelling zelf dossiers kiezen die ze nakijken? Spreken ze met managers en bestuurders? En waar zitten ze tijdens de controle? Hoe gaan ze om met signalen van individuen?

Ik ben bang dat de IGJ met strengere controles het paard achter de wagen spant.
Ze gaan er van uit dat normen voor verantwoorde zorg helder zijn en wetten uitvoerbaar.
De realiteit is helaas weerbarstiger. De omstandigheden waaronder in de zorg gewerkt moet worden, geven aanleiding om eerst daar eens een oplossing voor te bedenken. Tarieven en eisen van zorgverzekeraars die steeds gekker worden, gemeenten die nog worstelen met de invulling van de taken die als gevolg van de transitie in 2015 bij hen terecht zijn gekomen, gesjoemel met Zorg Zwaarte Pakketten door instellingen die Zorg In Natura leveren, privacyregels die nog te vaak gebruikt worden als muur om je achter te verschuilen zodat je geen verantwoording hoeft af te leggen, goed functionerende werknemers met twintig jaar werkervaring die terug gezet worden in salaris of worden ontslagen omdat ze niet “de juiste opleiding” hebben, massa-ontslagen in de thuiszorg en nu een enorm tekort aan personeel. De werkdruk van huisartsen die alleen maar toeneemt, medicijnen die niet geleverd kunnen worden door de apotheek en ga zo maar door.

Zolang de voorwaarden voor goed werk leveren voortdurend onder druk staan, is het van de zotte dat de zorgverlener “strenger gecontroleerd” moet worden.

Jarenlang zijn zorgverleners schoorvoetend meegegaan in de gekte maar de rek is er uit.
Inmiddels zijn de fysiotherapeuten op twitter actief in actie en zelfs de logopedisten, iets voorzichtiger maar ook strijdvaardig, laten op facebook van zich horen.

De emmer is vol, de maat is vol en de buik is vol!

Zolang de overheid de spelregels blijft veranderen als het hen goeddunkt en blijft bezuinigen is het een illusie om te denken dat strengere controles ook maar iets gaan uithalen. Het valt mij daarnaast ook op dat in dit systeem de goeden weer onder de kwaden gaan lijden. Het wantrouwen betreft iedereen en alles, terwijl er aanwijzingen zijn dat een klein groepje er wellicht willens en wetens een puinhoop van maakt.
Het systeem is TE ingewikkeld geworden en niemand weet meer precies waar hij of zij aan toe is en dan is het onredelijk en onrealistisch om te denken dat je mensen alleen maar hoeft te controleren.

Het scoort natuurlijk lekker in de media maar het doet onrecht aan al die zorgprofessionals die binnen een chaotisch systeem moeten overleven en daarbinnen elke dag hun uiterste best doen.

Tijd om terug te gaan naar de basis

De IGJ kan zich, naar mijn bescheiden mening, beter richten op het ondersteunen van zorgprofessionals door de praktijk in kaart te brengen. Door te ervaren en te beschrijven waar mensen tegenaan lopen. Door de politiek heldere analyses te geven zodat het systeem duidelijker, eerlijker en overzichtelijker wordt. Door waardering uit te spreken voor goed opgeleide professionals die elke dag weer hun best doen voor de mensen die hun hulp nodig hebben en door naast hen te gaan staan in de zoektocht naar werkbare oplossingen.

Als papieren werkelijkheid en de dagelijkse praktijk elkaar weer genaderd zijn, is het misschien tijd voor controles! Tot die tijd is het onnodig zorgprofessionals de stuipen op het lijf jagen én het probleem ergens neerleggen waar het niet hoort.

Ik kan vanuit mijn dagelijkse praktijk melden dat ik mijn uiterste best doe om binnen de regeltjes, protocollen, eisen en verwachtingen toch steeds het beste te doen voor mijn cliënten. Dat doe ik omdat ik intrinsiek gemotiveerd ben om het goede te doen. En er zijn nog duizenden professionals die net als ik zijn. Ik vind het dan ook een belediging voor ons en een onterechte motie van wantrouwen.

Als je als overheid vindt dat professionals niet te vertrouwen zijn, dan zou ik allereerst werk maken van het opleidingsniveau (Ministerie van Onderwijs), heldere en werkbare richtlijnen, stoppen met marktwerking! (Ministerie van VWS) én in het algemeen meer interesse tonen in hoe het werk in elkaar zit in plaats van blijven denken dat het maakbaar is.

karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

#professionalsvoorgoedezorg

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in Goede zorg en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.