Zorgelijk systeem

Ik ben logopedist en gezinshulpverlener en zit dus volop in het “systeem”. Ik ben meer bezig met randvoorwaarden dan met het bieden van daadwerkelijke zorg en hulp. Vanuit mijn ervaringen en praktische insteek zeg ik: wie is er stoer genoeg om pas op de plaats te maken?

De enorme geldstromen die in zorg- en hulpverlening omgaan worden niet efficiënt ingezet en ik vraag me überhaupt af of we met zijn allen nog weten waar we voor betalen. Feit is wel dat ik niet stinkend rijk word en met mij vele andere hulp- en zorgverleners niet. Waar blijft al dat geld?

* De cliënt centraal, iedereen in zorg en hulpverlening roept het in zijn folders maar het zijn lege woorden. In mijn beleving betekent de cliënt centraal goed kijken wat er nodig is en vervolgens datgene doen dat werkt. In de praktijk zie ik vooral chaos, aanbodgericht werken en cliënten die a) door de bomen het bos niet meer zien en b) overgeleverd zijn aan de zorg of hulpverlener waar ze terecht komen, ook als die niet de juiste oplossing heeft. Ik begrijp niet dat er zogenaamd een tekort aan hulpverleners is, terwijl mijn collega en ik nog voldoende ruimte hebben.

* Marktwerking in de zorg heeft er toe geleid dat er wantrouwen is ontstaan niet alleen tussen zorg- en hulpverleners onderling maar ook ten aanzien van “het systeem”. Iedereen buitelt over elkaar heen om maar te laten zien dat je bij hen moet zijn en in de praktijk blijkt dan dat instellingen en organisaties helemaal niet kunnen waarmaken wat ze roepen.

* Hulp- en zorgverlener zijn is een VAK! Ik zie helaas in de praktijk dat iedereen denkt er verstand van te hebben en dat degene die het hardst schreeuwt gelijk krijgt. Ik heb twee HBO-diploma’s, jarenlange werkervaring en ik school me bij omdat ik kwaliteit leveren belangrijk vind en ik ondervind geregeld dat er niet eens naar mijn verhaal geluisterd wordt. Laat staan dat het wordt meegenomen in de overwegingen om meer of minder hulp te bieden.

* Duidelijkheid ontbreekt. Natuurlijk zijn er allerlei protocollen, regeltjes en diagnoses die zogenaamd zorgen voor duidelijkheid. Als je de papieren er op na slaat is er voor ieder probleem een oplossing. In de praktijk zie ik vooral dat diagnoses niet altijd kloppen, dat protocollen er zijn om mensen in vakjes te duwen en wanneer dat niet past er handelingsverlegenheid ontstaat en dat regeltjes er vooral zijn om de kosten te beheersen. Maatwerk leveren binnen dat raamwerk is een hogere kunst 🙂

* Praten, praten, praten OVER situaties werkt in de hand dat zorg- en hulpverleners geneigd zijn hun eigen aandeel op te poetsen en vooral bezig zijn elkaar te overtuigen van de eigen deskundigheid. Ik ken maar weinig hulpverleners die zich kwetsbaar durven opstellen en ik begrijp echt wel waarom.


Mijn pleidooi voor een beter systeem:


Niet meer collectief bekostigen als dat niet nodig is.

Als het van de grote hoop gaat, is het overzicht zoek en neemt niemand er meer verantwoordelijkheid voor. Het is tijd om de aangeleerde hulpeloosheid van burgers eens opnieuw onder de loep te nemen.
Man en paard noemen in plaats van een spelletje “kiekeboe” blijven spelen.
Hoe staat de zorg/hulpverlening er daadwerkelijk voor? Ik verwacht van de overheid een duidelijk beeld van de stand van zaken. Ik erger me al heel lang aan het spel dat “er gaat ook heel veel goed” heet. De standaardreactie van de overheid op elke “misstand” die in kranten of op social media verschijnen.
Stappen zetten om de regie daadwerkelijk over te dragen of te delen met de hulp- of zorgvrager. 
Dat vraagt een andere houding van de hulp- en zorgverlener: meer ruimte voor de wensen van de cliënt, meer openheid over verwachtingen, haalbaarheid van behandeling/begeleiding, meer nieuwsgierigheid naar de motivatie en beleving van de cliënt én concrete, heldere, duidelijke informatie over mogelijkheden, onmogelijkheden en impact op het leven van cliënten.
Deskundigheidsbevordering van hulp en zorgverleners onderdeel van hun dagelijks werk maken.
Oprechte intervisie, samenwerken, kennis delen; het zijn cruciale onderdelen in het werk van hulp- en zorgverleners. Toch “hangt het er een beetje bij” en dat is een gemiste kans. Om deskundigheidsbevordering een eerlijke kans te geven is er dus meer tijd en aandacht voor nodig, maar ook een mentaliteitsverandering. Wij hulp- en zorgverleners hebben de verantwoordelijkheid om vanuit intrinsieke motivatie om het beste voor de cliënt te doen de verplichting om elkaar te vertrouwen, elkaar met respect te bevragen en om twijfels en onzekerheden bespreekbaar te maken.

Ik denk dat het tijd is om stil te staan en om ons heen te kijken.
Zowel de Rijksoverheid en de gemeenten, als zorgverzekeraars en andere vergoedende instanties, als ook hulp- en zorgverleners hebben een verantwoordelijkheid om samen het gat te dichten dat is ontstaan tussen de realiteit en de “papieren werkelijkheid”.

Ik sta open voor verandering! Wie volgt?
karen@aansluitenbijcommunicatie.nl

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in Financiering, Kwaliteit, Uitgavenbeheersing en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.