Diversiteit of streven naar eenheidsworst?

sterkekinderenKinderen zijn kwetsbaar, zij hebben niet veel te zeggen over hun eigen leven. Zij zijn er of komen er niet. Hoe eerlijk zijn wij, als volwassenen, tegen onszelf en tegen hen? Kunnen wij objectief zeggen dat we het belang van kinderen zwaar laten meewegen in alle beslissingen die wij nemen? Passen wij ons aan aan de mogelijkheden van kinderen of proberen we ze in een mal te stoppen op basis van onze angsten, onzekerheden, informatie die we krijgen en kunnen wij omgaan met de druk van buitenaf?

Angst2151124-angst-300x424Angst en schijnzekerheid lijken het te gaan winnen van kracht, medemenselijkheid en realisme. Is het typisch Nederlands? Is het beeldvorming? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat er grote druk is op iedereen om perfect te zijn of te worden. Aan de hand van drie voorbeelden probeer ik te beschrijven waarom ik vind dat dat een onwenselijke ontwikkeling is.

Gisteravond een uitzending van De Monitor over AD(H)D en medicijnen. Triest om te constateren dat druk van buitenaf KAN leiden tot het wel of niet slikken van pillen. Ik meng me niet in de discussie wie wel of geen AD(H)D heeft, ik heb geen mening over individuele gevallen en situaties. Ik weet dat het bestaat én ik weet dat kinderen en volwassenen er echt door beperkt kunnen worden. Niet iedereen verstaat de kunst om het belang van het kind te laten prevaleren en zich werkelijk af te vragen van wie het probleem daadwerkelijk is. Het risico bestaat dat voor de gemakkelijke weg gekozen wordt. Waar ligt de grens?

downEen kind met een beperking is een nachtmerrie die alle aanstaande ouders weleens bezig houdt. Ik ken geen mensen die van harte en uit volle borst roepen dat hun grootste wens een kind met een beperking is. Momenteel wordt bekeken of de NIPT* standaard zal worden aangeboden aan alle aanstaande moeders; de verwachting is dat minister Schippers daar in het voorjaar van 2016 over beslist. Ik hoop van harte dat het gezonde verstand zegeviert! De test geeft uitsluitsel over Downsyndroom of niet en geeft schijnzekerheid. Jaarlijks worden er ongeveer 200.000 kinderen geboren, waarvan een deel een ander syndroom dan het syndroom van Down heeft, een aangeboren spierziekte of stofwisselingsziekte heeft of tijdens de geboorte een beperking oploopt. Tel daarbij op dat er kinderen zijn die als gevolg van een trauma later in het leven ernstig meervoudig beperkt worden of als gevolg van kanker op jonge leeftijd komen te overlijden. Wat schieten wij er als samenleving dan mee op dat er geen kinderen met Down meer worden geboren? Vrij weinig tot niets. Per jaar worden 275 kinderen met dit syndroom geboren, dat worden er dan minder of geen. Waar ligt de grens?

Steeds meer jongeren slikken antidepressiva. Waarom? Behalve de constatering dat het gebruik stijgende is, wordt niet echt duidelijk waar dat door komt. Wisselende stemmingen, onzekerheid, rondhangen en ontevredenheid; het hoort eigenlijk allemaal bij jongeren en jongvolwassenen. ZielNL0001_1-300x423Wanneer spreekt men dan van een depressie? Ik weet het niet en ook hier benadruk ik weer dat ik geen oordeel heb over wel of geen depressie. Ik ben niet deskundig en ik weet dat er jongeren zijn die daadwerkelijk beperkt worden door een depressie. Toch vermoed ik ook hier dat druk van buitenaf een zorgvuldige kijk vertroebelt. Er komt veel op jongeren af; presteren op school, succesvol zijn in vriendschappen en het ontdekken van wie je bent en dat in een wereld die overspoeld wordt door beelden van mooie, geslaagde (een halve dag in de make up zittende en gefotoshopte) mensen, ontelbare keuzes die bepalen of je slaagt of faalt en een dringende behoefte om er bij te horen. Teleurstelling, verdriet of gewoon nergens zin in hebben wordt dan al gauw een probleem. En ook hier weer de vraag; waar ligt de grens?

Ik vind dat we ons op een hellend vlak bevinden waarbij mooie vindingen, oorspronkelijk bedacht om mensen te helpen, worden ingezet om de eisen waaraan mensen moeten voldoen (van wie eigenlijk?) op te schroeven. Laten we ons gezonde verstand gebruiken en accepteren dat diversiteit en imperfectie onlosmakelijk met leven verbonden zijn.

Ieder mens is EERST mens en heeft behoefte gezien, gehoord en erkend te worden voor wie hij is!.

Tot slot even een gedachtenexperiment: als wetenschappers vanaf nu actief op zoek gaan naar het gen dat hebzucht veroorzaakt en medicijnen vinden die onverdraagzaamheid en vooroordelen verhelpen………..dan weet ik zeker dat op termijn een aantal menstypen zullen verdwijnen en de vraag is of dat nou zo erg is!

Aansluiten Bij Communicatie gereedschapskistzet zich in voor zeggenschap en medezeggenschap voor iedereen die problemen ondervindt bij het praten en luisteren. Iedereen KAN communiceren, de kunst is om afstemming te vinden en aan te sluiten bij de mogelijkheden die er altijd zijn.

*Niet Invasieve Prenatale Test is een test waarmee het bloed van de zwangere vrouw wordt gecheckt op downsyndroom (en edwardssyndroom en patausyndroom) bij haar ongeboren kind.(voor meer informatie zie: Downpride)

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in diversiteit, gelijkwaardigheid, luisteren, praten, Relaties en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.