Trekken en duwen of uitnodigen?

Denkertje10Jan is een man van 34 met het syndroom van Down. Hij zat het grootste deel van de dag achter een bak met papiersnippers omdat niemand hem in beweging kon krijgen. Vaak liet hij zich op de grond zakken als hij van de ene naar de andere ruimte begeleid werd. Het was elke keer een uitdaging of hij mee wilde lopen of niet.

Begeleiding kwam bij mij met de vraag of ik iets wist om Jan makkelijker te laten bewegen binnen het dagcentrum. Met deze vraag in mijn achterhoofd loop ik op een dag naar de snoezelsnoezelruimte en neem een voorwerp mee dat Jan kent en leuk vindt. Ik ga naar hem toe, laat hem het voorwerp zien en nodig hem uit om mee te gaan. Het duurt even voor hij reageert, maar hij staat op, pakt mijn hand en loopt richting snoezelruimte. Daar aangekomen, klimt hij op het waterbed, draait zich om en steekt me zijn voet toe. “Of ik even zijn schoen wil uitdoen”, dit vind ik al zo mooi dat ik dat natuurlijk doe. Hup, de tweede schoen en Jan kruipt met een grote glimlach helemaal achterin op het waterbed naast een lavalamp. Ik heb hem niet eerder zo vergenoegd zien kijken.

Dat ging verbazingwekkend makkelijk, nu maar hopen dat het verlaten van de ruimte ook gaat lukken. Ik loop naar de koffieruimte en pak zijn beker. Met de beker loop ik naar Jan, ik zeg tegen hem: “kom Jan, tijd voor koffie!” en laat hem de beker zien. Ik geef de beker ook in zijn hand. Na een tijdje geeft hij de beker terug, schuift naar voren op de kussens en biedt mij zijn voeten weer aan. Ik doe zijn schoenen aan en hij komt mee naar buiten. We lopen samen naar de koffieruimte en hij gaat op zijn vaste plek zitten.

Jan heeft mij “verteld” dat hij wel degelijk dingen wil doen, dat hij op zijn eigen tijd reageert en dat hij de extra informatie in de vorm van voorwerpen nodig heeft om zich een beeld te vormen van wat de ander van hem vraagt. Dit is een mooi uitgangspunt voor het starten met een communicatiesysteem. gereedschapskist

We zijn gestart met het inzetten van de snipperbak als verwijzer voor overgangen. Tussen activiteiten door krijgt hij de snipperbak om duidelijk te maken dat er een andere activiteit volgt. Verder geven we hem drie bakjes met gebruiksvoorwerpen, 3 activiteiten rondom vaste momenten. Van links naar rechts: activiteit, snippers, koffie, snippers, activiteit. Waarbij we beginnen met activiteiten die hij op zijn vaste plek kan doen. Hij wordt actiever en laat meer variatie zien in wat hij doet. Er zijn meer dingen die hij wil doen.

Natuurlijk gaat niet alles van een leien dakje, op een dag zit hij weer op de grond en wil niet meer opstaan. Begeleiding zegt dat hij wel was opgestaan na te zijn uitgenodigd om soep te gaan maken, maar dat hij zich weer op de grond had laten zakken. Ik ben bij hem gaan zitten met een pakje soep en heb hem verteld dat hij soep ging maken. Ook hier weer geef ik het pakje in zijn hand. Na een tijdje geeft hij het zakje terug en steekt zijn hand uit. Samen staan we op en hij begint richting keuken te lopen.

rood fietsjeHet mooiste moment was dat hij een rood fietsje aangeboden kreeg, opstond en meeliep naar de kapstok. Begeleiding gaf hem zijn jas, hij pakte hem aan en gaf hem netjes weer terug. Op zijn manier gaf hij aan dat hij geen zin had om te gaan fietsen!

Ik vertel dit verhaal om te laten zien dat iedereen kan communiceren binnen zijn mogelijkheden. Jan kletst je de oren niet van het hoofd maar hij kan wel aangeven dat hij niet weet waar hij heen gaat en weigeren. Jan heeft inmiddels een gevarieerder leven én begeleiding hoeft hem niet meer met twee man van de grond te rapen.

Aansluiten Bij Communicatie zoekt naar mogelijkheden om mensen te bereiken, ongeacht hun beperking of hersenletsel. Meer weten? karen@aansluitenbijcommunicatie.nl. Ik werk zowel met ouders als met professionele begeleiders en zoek samen naar oplossingen.

 

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in Communicatie, Gedrag, Onbegrip, praten en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Trekken en duwen of uitnodigen?

  1. Karen, wat een prachtig voorbeeld van aansluiten bij de cliënt!
    Geweldig voor Jan die hierdoor veel meer invloed kan uitoefenen op dingen die hij graag doet. Mooi!

    Like

  2. bijkaren zegt:

    Dit is op Aansluiten Bij Communicatie herblogden reageerde:

    Iedereen KAN communiceren binnen zijn mogelijkheden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.