“Steeds weet jij weer beter hoe het moet”

BLOF – “WAT JIJ DENKT”

“Ik hoef me niet te schamen
Voor wat ik ooit gedaan heb
Ik hoef niks uit te leggen
Ik weet dat jij me goed verstaan hebt

Zoveel mensen die iets vinden
Zoveel meningen
Alsof ik altijd maar moet weten wat jij denkt
Jij bepaalt wat slecht is en wat goed
Alsof ik altijd maar moet weten wat jij denkt
Steeds weet jij weer beter hoe het moet

Ik hoef niks te bewijzen
Als het al goed gegaan is
Ik hoef niks uit te wissen
Ik weet voor wie het niet gedaan is

Zoveel mensen die iets vinden
Zoveel meningen
Alsof ik altijd maar moet weten wat jij denkt
Jij bepaald wat slecht is en wat goed
Alsof ik altijd maar moet weten wat jij denkt
Steeds weet jij weer beter hoe het moet

Ik hoef me niet te schamen
Ik hoef niks uit te leggen

Alsof ik altijd maar moet weten wat jij denkt
Jij bepaalt wat slecht is en wat goed
Alsof ik altijd maar moet weten wat jij denkt
Steeds weet jij weer beter hoe het moet”.

In moeilijke tijden luisterde ik naar dit nummer en bleef daardoor nog enigszins overeind. Ik werd overspoeld door meningen en werd steeds banger. Anderen wisten beter dan ik hoe het hoorde en ik werd niet gehoord. Ik voelde me steeds kleiner worden en uiteindelijk bleef er niet veel meer over van wie ik was. Uit die periode heb ik geleerd dat meningen black en whitedominant kunnen zijn en een manier om mensen te breken. Vooral wanneer meningen verworden tot waarheid en er geen ruimte meer is voor luisteren naar anderen.

Ik zie het veel in relaties waarin machts- en kennisverschil een rol speelt. Bijvoorbeeld baas-werknemer of cliënt-hulpverlener. In die relaties is sprake van ongelijkwaardigheid en vraagt het van degene die de overhand heeft, een zorgvuldig omgaan met zijn of haar meningen. Uiteindelijk is een mening toch vooral een persoonlijke, subjectieve opvatting, gekleurd door eigen ervaringen, karakter en visie op de wereld. Die opvatting ontstaat op basis van eigen ervaring en kennis binnen de context van de eigen sociale omgeving.  Een mening is dus per definitie niet de waarheid. Een goede baas is zich daar van bewust, een goede hulpverlener ook.

Erzelf doen is een kentering gaande in zorgland. Overal ontstaan initiatieven om de positie van mensen die afhankelijk zijn van zorg een stem te geven. Ik vraag me af waarom dat nu opgang doet, waarom iedereen in de zorg zich ineens bewust is geworden van de ongelijkwaardigheid in zorg en hulpverlening. Is het een nieuw hip dingetje waarmee organisaties zich profileren? Is het een oprechte diepgevoelde opvatting dat het tijd is om het anders aan te gaan pakken? Of is het gewoon een manier om kosten te drukken en onder valse voorwendselen meer verantwoordelijkheid af te schuiven op de hulpvrager?

Gezien mijn ervaringen in zorgland ben ik wat sceptisch. Ik lees al jaren visies van organisaties waarin de vraag van de cliënt centraal staat, waarin (mede)zeggenschap van cliënten hogelijk gewaardeerd wordt en de volle aandacht heeft en ik zie daar in de praktijk vaak weinig tot niets van terug. Als het puntje bij het paaltje komt, is de mening van de bovenliggende partij nog altijd doorslaggevend en wordt er voor de vorm aangehoord.

Denkertje3

Gelijkwaardigheid ontstaat pas echt als degenen die het beleid maken en de zorg verlenen stoppen met “toestemming” geven voor inbreng voor cliënten. Er zal niets wezenlijks veranderen als degenen die zouden moeten luisteren, nog steeds degenen zijn die bepalen waar wel en waar niet naar geluisterd hoeft te worden. Neem het keukentafelgesprek dat wordt aangeprezen als een gesprek waarin gezamenlijk de hulp- en zorgbehoefte in kaart gebracht wordt, maar dat in veel gevallen leidt tot een eenzijdig mededelen waar de zorgverlener nog “recht” op heeft. We zijn als maatschappij nog ver weg van daadwerkelijke eigen regie, daadwerkelijke inspraak en daadwerkelijke zorg/hulp op maat.

Mijn expertise ligt vooral op het vlak van mens en omgeving. Gelijkwaardige communicatie in alle aspecten van iemands leven dragen bij aan de kwaliteit van leven en ik coach mensen in situaties waarin ongelijkwaardigheid een obstakel vormt. Ik bevorder gelijkwaardigheid bij mensen met een verstandelijke, lichamelijke en/of meervoudige beperking, mensen die als gevolg van Niet Aangeboren Hersenletsel problemen ondervinden in het begrijpen en uiten van taal, maar ook mensen die als gevolg van ontwikkelingsstoornissen problemen ondervinden in de communicatie. Omdat communicatie altijd tweerichtingsverkeer is, betrek ik hierbij nadrukkelijk de omgeving.

Wil je meer weten over wat Aansluiten Bij Communicatie in jouw situatie kan betekenen? Neem dan contact op via karen@aansluitenbijcommunicatie.nl en dan kijken we in een vrijblijvend kennismakingsgesprek wat de mogelijkheden zijn.

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in evenwicht, gelijkwaardigheid, Kwaliteit, professionele communicatievaardigheden, Relaties en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op “Steeds weet jij weer beter hoe het moet”

  1. Anke Siegers zegt:

    Kijk! Dit vind ik prachtig! Hoe je de (on)gelijkwaardigheid in zorgland benoemd. Wat mij betreft (maar dat is uiteraard ook maar een mening) gaan we echt door met werken aan gelijkwaardige samensturing. Dat is voor mij in ieder geval geen hip dingetje maar iets waar we al jaren voor gaan, maar nu voor het eerst meer echte voeten aan de grond gaat krijgen. Weet ook dat het soms ook vooral met de mond beleden wordt. Bedankt voor je blog en keep up the good work!

    Geliked door 1 persoon

  2. Marian Waller zegt:

    Door jou ben ik mij meer bewust geworden van gelijkwaardige communicatie. Ik nam het als vanzelfsprekend aan. Vanmorgen met BSR Rivierenland telefonisch gesproken over afschriften die ik niet snapte. Het kwartje wilde bij mij niet vallen. Al snel werd de medewerkster pinnig en corrigerend en dat ik nu alles maar eens moest opschrijven wat zij vertelde. Ik schrok en zei dat al deed ik dom, ik toch wel gelijkwaardige communicatie mocht verwachten. Waarop zij even pinnig en corrigerend bleef. Op het einde heb ik aangegeven dat ik een klacht in ging dienen. Dat heb ik gedaan. Ik voel mij trots en niet dom meer ( al ben ik als het om financiën en formulieren gaat wel wat traag van begrip). Dank dat je me alert heb gemaakt om op te letten hoe we met elkaar communiceren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.