Adem in, adem uit en laat het gewoon gebeuren

Ik vertelde al eerder over *Piet die ik nu logopedisch coach; we hebben de afgelopen weken besteed aan hetbreathe elkaar leren kennen. Gisteren gingen we voor het eerst aan de slag met een ontspanningsoefening. Hij had al aangegeven dat hij niets had met meditatie en andere “zweverige” dingen en ik verzekerde hem dat dat niet zo was. Ik zag dat hij zich er voor inzette, iets onwennigs had en zich er uiteindelijk aan overgaf. We sloten de oefening af en hij rekte zich eens lekker uit, geeuwde wat en gaf als antwoord op mijn vraag hoe het was: “Ik voel me slaperig en ik geloof niet dat ik dit zelf ga doen”. Hij was wat bezorgd en ik kon hem geruststellen door te zeggen dat we de afspraak expres aan het eind van zijn werkweek hadden gepland, zodat het niet erg was.

Persoonlijk vind ik het mooi dat hij iets gedaan heeft wat voor hem ongemakkelijk is, dat het hem voor een eerste keer prima is afgegaan en dat het effect is dat hij na de oefening rustiger en zachter praat, ook al ervaart hij dat zelf (nog) niet zo.

Tijdens de verdere coaching wordt zijn aandacht meerdere malen getrokken door het geluid van skype. Iemand wil wat van hem. Hij begint mij te vertellen hoe hij daar, in zijn beleving, goed mee omgaat maar geeft vervolgens aan dat hij het lastig vindt als mensen doorgaan met contact zoeken nadat hij gezegd heeft dat hij nu even niet kan. Hier gaan we mee aan de slag. Uiteindelijk schrijft hij een A4 met daarop de stappen om om te gaan met deze situatie. De belangrijkste stap voor hem is om niet alleen aan te geven dat hij nu niet kan, maar ook aan te geven wanneer dan wel. grenzenHet A4-tje is een geheugensteun voor hem en die gaat hij komende tijd gebruiken. Daarnaast geef ik hem mee dat hij kan nadenken over het structureren van zijn tijd. Tijd waarop hij skype open heeft en iedereen hem kan bereiken én tijd waarop hij zijn aandacht bij zijn werk moet kunnen houden en skype alleen afleidend werkt. Dit ziet hij nog niet direct zitten want zegt hij: “ik moet bereikbaar zijn voor spoed”.  Hij begint me uit te leggen dat zijn klanten hem nodig kunnen hebben en dat hij dan meteen in moet kunnen springen. Het lastige daarvan is dat die momenten, als ze voorkomen, onverwacht zijn en hij door “er op te wachten” een stuk onrust met zich mee draagt.

Voor deze keer is het genoeg, volgende keer weer verder.

Denkertje3

Mijn coaching kenmerkt zich door het bewaken van de kaders die we samen vaststellen. *Piet geeft de punten aan waar hij het over wil hebben en die onderzoeken we samen. Het tempo wordt bepaald door, in dit geval, *Piet en ik reik mogelijkheden aan die hij op zijn gemak kan overdenken en ik heb er vertrouwen in dat hij de dingen die hij kan gebruiken, ook gaat gebruiken.

Als ik na het gesprek van zijn persoonlijk begeleider hoor dat *Piet mij een tof wijf vindt, is mijn dag helemaal goed 🙂

Wil je meer weten over de logopedische coaching van Aansluiten Bij Communicatie of heb je een vraag, maak dan eens een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Dan kunnen we samen kijken, wat ik voor jou of iemand in jouw omgeving kan betekenen.

*Piet is een gefingeerde naam.

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in Autisme, Communicatie, gelijkwaardigheid, Onbegrip, stress en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.