“Als je rent, kun je niet piekeren”

Zondagochtend lees ik in het Volkskrant Magazine deze uitspraak van Bram Bakker, een psychiater die vaker in de media te vinden is en die aan de weg timmert met zijn “running therapy”. Volgens Bram wordt het effect van sport en beweging op de gemoedstoestand schromelijk onderschat. Een waarheid als een koe? Mijn gedachten gaan naar de maatschappij zoals wij die met zijn allen inrichten en waar we deel van uitmaken en ik vind de uitspraak te kort door de bocht. Ik ben niet tegen rennen, ik ben wel tegen de aanname dat sporten dé oplossing is voor alle ‘vage’ klachten die mensen ervaren.

Niet iedereen die sport is gelukkig en niet iedereen die niet sport is ongelukkig. Wat volgens mij een veel groter effect heeft op het (geluks)gevoel van mensen is hoe zij zich gezien, gehoord en erkend voelen door hun naaste omgeving en door het grotere geheel van de maatschappij. Mensen zijn van nature geneigd goed te willen doen om waardering te krijgen voor wie zij zijn; de één van uit een jeugd waarin niets goed genoeg was, de ander om er bij te horen en weer een ander vanuit een interne motivatie en competitiedrang. Dat maakt dat zij hard lopen, hun uiterste best dodruk1en om te slagen en daarbij soms over hun eigen grenzen heen te gaan. Eén van de belangrijkste redenen waarom mensen op hun snuit gaan is dat zij de druk, die zij vanuit zichzelf of van buiten af ervaren, op een gegeven moment niet meer aan kunnen. Zelfs topsporters zijn hier voor niet ongevoelig en die bewegen toch meer dan genoeg zou ik zo zeggen. Denk aan het verhaal van de schaatser Stefan Groothuizen die een ernstige depressie heeft doorgemaakt.

Maken psychische klachten inactief of veroorzaakt inactiviteit psychische klachten? Ieder mens kent stress en stress heeft ook een nuttige functie. Mensen presteren onder stress vaak uitzonderlijke dingen en zonder stress zou er weinig activiteit zijn. Het gevaar zit in aanhoudende stress; wanneer het iemand niet meer lukt te ontspannen om wat voor reden dan ook. Grote gebeurtenissen die veel stress geven zijn de geboorte van een kind, een verhuizing, een scheiding of het verlies van een naaste. Elk mens krijgt in zijn leven te maken met één of meer van deze gebeurtenissen en gaat daar op zijn eigen manier mee om. Langdurige stress sluipt er over het algemeen in en maakt een mens minder veerkrachtig. Vergelijk het met een elastiek; als dat te vaak en te laelastiekng tot het uiterste gespannen wordt, gaat de rek er uit. Als de rek er bij mensen uit is, worden ze gevoeliger en kwetsbaarder. Situaties die eerder met een schouder ophalen werden afgedaan, worden dan een struikelblok. Mensen lopen tegen hun eigen grenzen aan en ervaren dingen sneller als falen, schaamte doet zijn intrede en over het algemeen zijn er dan drie manieren van reageren. Een groep mensen zal vluchten, een groep mensen zal vechten en een groep mensen kiest er voor om stil te staan. De vluchters laten zich minder zien, de vechters gaan de strijd aan met alles en iedereen en voor de stilstaanders geldt “blijf zitten waar je zit en verroer je niet” en hopen daarmee de situatie onder controle te houden. Ik denk dan ook dat mensen die niet goed in hun vel zitten om wat voor reden dan ook vaker inactief worden.

Onbegrip en stigmatisering. Door steeds te benadrukken dat de wereld maakbaar is en mensen zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen geluk, wordt de verantwoordelijkheid voor psychi(atri)sche klachten bij de persoon zelf gelegd. Uitspraken als ‘rennen leidt tot een gelukkiger leven’ werkt stigmatisering in de hand. Het leidt tot onbegrip van de omgeving als mensen de adviezen niet ter harte nemen, zeker als de klachten lang aanhouden, chronisch zijn of leiden tot gedrag dat voor de buitenwereld stress en overlast veroorzaakt. Relaties lijden er onder, werk hebben en houden wordt lastig en “gewoon” gelukkig zijn wordt een enorme opgave.

stress

Conclusie: de maatschappij dat zijn wij en iedereen hoort er bij! Ontspanning ontstaat als wij anderen de ruimte geven om te zijn wie zij zijn, als wij open en nieuwsgierig blijven naar wat anderen beweegt en als wij in staat zijn duidelijk onze behoeften en grenzen aan te geven. Wij doen mensen te kort, en daarmee ook onszelf, als wij hen vanuit onbegrip uitsluiten van ‘de maatschappij’.

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in Gevoel en verstand, Onbegrip, Relaties, stress en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.