Uitnodigen levert verrassende resultaten op!

Britt* is een meisje van vijf jaar met een ernstig meervoudige beperking; ze zit in een rolstoel en kan niet praten. Ik ben gevraagd door het kinderdagverblijf waar ze komt om in kaart te brengen wat ze begrijpt. De leidsters vertellen me bij binnenkomst direct dat ze niet veel op heeft met nieuwe mensen; met name mensen die iets van haar willen. Nadat ik in het algemeen “goedemorgen” heb gezegd en het gebaar heb gemaakt, besluit ik haar eerst aan me te laten wennen. Alle kinderen zitten aan tafel om fruit te eten en ik schuif aan.

fruit

Britt* zit aan het hoofd van de tafel en ik zit schuin naast haar. Ik praat wat met de leidsters over een komend feestje, er zijn wat kinderen die mijn aandacht vragen en ik help een jongetje met zijn fruit. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Britt* mij met interesse volgt en als het over het feest gaat dat er aan zit te komen, zie ik haar ineens breed lachend en bewegend met armen en benen reageren. Ik maak het gebaar van feest en zie hoe zij het gebaar op haar manier imiteert. Ik pak er een plaatje bij van slingers en ze wordt helemaal enthousiast. Ik leg het plaatje op haar werkblad en vraag haar of ze zin heeft in het feestje. Ze kijkt intens naar het plaatje en lacht voluit.  Missie geslaagd, contact gelegd!

slingers

Het fruit eten kabbelt voort en ik verdeel mijn aandacht over alle kinderen: dan voel ik een handje op mijn arm en als ik Britt* aan kijk, kijkt ze weer gericht naar het plaatje van feest en lacht weer. Ik maak het gebaar nog een keer en zie dat ze geniet van het moment. Ze houdt het contact gaande door van mij naar het plaatje te kijken en mij uit te nodigen meer te vragen; als ik nog een keer zeg “Jij hebt zin in het feest, he”, springt ze bijna uit haar rolstoel van plezier. Vervolgens draait ze haar hoofd om mij te attenderen op de tas achterop haar rolstoel en als ik die pak, blijkt daar een flyer in te zitten van het feest.

Begeleiders zien dit alles gebeuren en spreken hun verbazing uit. Normaal gesproken moet Britt* niets hebben van vreemden die tegen haar praten, ze draait dan vaak haar hoofd weg, trekt een pruillip of zoekt contact met vertrouwde mensen. Voor mij is het niét zo verbazingwekkend omdat ervaring me heeft geleerd dat mensen met een ernstige meervoudige beperking tijd en ruimte nodig hebben om op hun manier te wennen aan nieuwe mensen, dingen en situaties. Ze hebben vaak, ook op jonge leeftijd al de ervaring dat nieuwe mensen dingen van ze gaan vragen, aan hen gaan zitten en hen daarmee overdonderen. Als ik dus indirect te werk ga, is de kans groter dat ze op een gegeven moment nieuwsgierig worden en contact met mij zoeken.

Wat ik van dit korte moment al geleerd heb, is dat Britt* meer wíl vertellen dan ze fysiek kan, dat ze veel meer begrijpt van haar omgeving dan je op het eerste gezicht vermoedt en dat er mogelijkheden zijn om haar communicatievaardigheden uit te breiden, door haar de beschikking te geven over plaatjes waarmee ze zelf dingen kan aangeven door er naar te kijken. Mijn behandelplan zal er dan ook uit bestaan om samen met Britt*, ouders en begeleiders te werken aan een systeem met plaatjes die haar aanspreken zodat ze a) meer haar behoeften en wensen kan uiten en b) kan vertellen over wat haar bezighoudt.

Ik voorzie dat Britt* op termijn een spraakcomputer kan bedienen om zo haar wereld nog verder te vergroten. Maar voor nu is het bieden van plaatjes voor haar genoeg.

Mijn werk bestaat er voornamelijk uit dat ik de mogelijkheden van kinderen en volwassenen die niet kunnen praten, in kaart breng. Door ook de lichaamstaal mee te nemen in mijn observaties, zie ik al vrij snel of iemand meer begrijpt dan hij kan uiten maar zie ik ook het omgekeerde, dat iemand nog niet toe is aan plaatjes omdat de wereld nog te onduidelijk en onvoorspelbaar is. De kennis die ik op doe over iemands mogelijkheden bespreek ik met ouders en begeleiders en die kennis zetten we samen in, in gerichte acties van de omgeving om die persoon tot zijn recht te laten komen.

Bijzondere oplossingen voor bijzondere kinderen. Bouwen aan een goede relatie met je kind met een beperking

Aansluiten Bij Communicatie geeft kinderen de kans om beter te begrijpen, om de wereld te kunnen ordenen en om op een voor hen begrijpelijke manier invloed op hun omgeving uit te oefenen.

(*Britt is een gefingeerde naam)

Over bijkaren

Initiatiefnemer Aansluiten Bij Communicatie, gepassioneerd voorvechter van (mede)zeggenschap van mensen voor wie praten en luisteren niet vanzelfsprekend is
Dit bericht werd geplaatst in Aansluiten Bij Communicatie, Communicatie, Gedrag, praten en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Uitnodigen levert verrassende resultaten op!

  1. bijkaren zegt:

    Dit is op Aansluiten Bij Communicatie herblogden reageerde:

    Inmiddels heeft Britt* een spraakcomputer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.